Bewaar- en stabiliteitstijdlijn
Hoe lang een peptide bruikbaar blijft, hangt af van twee dingen: of het nog een droog, gelyofiliseerd poeder is of al gereconstitueerd in oplossing, en hoe koud het wordt bewaard. Kies een toestand en een bewaartemperatuur om het typische stabiliteitsvenster te zien, samen met de bijbehorende hanteringsnotities.
Stabiliteit in één oogopslag
Typische tijdsvensters voor een research-peptide per toestand en bewaartemperatuur. De bereiken zijn indicatief en variëren per verbinding.
| Toestand | Kamer (20 tot 25°C) | Koelkast (2 tot 8°C) | Vriezer (-20°C) |
|---|---|---|---|
| Gelyofiliseerd poeder | Weken | Enkele maanden | Tot 24 maanden |
| Gereconstitueerde oplossing | 1 tot 2 dagen | Ongeveer 30 dagen | Aliquoteren, eenmalig invriezen |
Hoe bewaring een peptide beïnvloedt
Droog poeder versus oplossing
Een peptide is het meest stabiel als droog, gelyofiliseerd (vriesgedroogd) poeder, waarin weinig water aanwezig is waarmee het molecuul kan reageren. Eenmaal gereconstitueerd in bacteriostatisch water wordt het veel minder houdbaar, waardoor de droge flacon wordt gemeten in maanden tot jaren en de oplossing in dagen tot weken.
Waarom vries-dooicycli van belang zijn
Herhaaldelijk invriezen en ontdooien is een van de meest voorkomende manieren waarop een peptide in oplossing achteruitgaat, omdat elke cyclus het molecuul kan afbreken of laten samenklonteren. Is langdurige opslag van een gereconstitueerde oplossing nodig, verdeel deze dan in aliquots voor eenmalig gebruik, zodat elk deel maar één keer wordt ontdooid.
Het verschilt per verbinding
Deze tijdsvensters zijn algemene richtlijnen voor research-peptiden en variëren per verbinding, aangezien sommige merkbaar stabieler of minder stabiel zijn dan andere. Volg altijd de bewaaraanwijzing op de specifieke productpagina en het bijbehorende certificaat van analyse, houd flacons uit het licht en vermijd warme cycli.
Dit is een objectieve referentie voor de omgang met reagentia bij onderzoeksopslag, geen medisch advies.