HGH

Wat is HGH

HGH, kort voor humaan groeihormoon (in recombinante vorm ook somatropine genoemd), is een eiwithormoon van 191 aminozuren dat wordt aangemaakt door de somatotrope cellen van de hypofysevoorkwab. Het weegt ongeveer 22 kilodalton en is het hoofdsignaal waarmee het lichaam groei, vetvrij weefsel en de verwerking van vetten en suikers in het metabolisme reguleert.

De recombinante 191-aminozuursequentie is identiek aan het natuurlijke humane hormoon en is sinds eind jaren 80 de standaard in endocrien onderzoek, ter vervanging van de oudere bacteriële versie van 192 aminozuren. We leveren het als gelyofiliseerd (gevriesdroogd) poeder voor laboratoriumgebruik.

Hoe het werkt

De afgifte van groeihormoon wordt gestuurd door twee tegengestelde hypothalame peptiden: GHRH stimuleert de hypofyse om HGH af te geven, terwijl somatostatine dit afremt. De afgifte is pulsatiel, met de grootste puls ongeveer een uur na het inslapen.

Eenmaal afgegeven bindt HGH aan de groeihormoonreceptor (GHR) op de doelcellen en activeert het de JAK2-naar-STAT5-route. Daaruit volgen twee brede effecten. Het eerste is direct: HGH stimuleert lipolyse in vetcellen, mobiliseert vrije vetzuren en ondersteunt eiwitsynthese in spieren. Het tweede is indirect en wordt gemedieerd door IGF-1, dat door de lever onder controle van HGH wordt afgegeven. IGF-1 stuurt vervolgens het grootste deel van de langetermijnsignalen voor groei en weefselherstel aan die aan het groeihormoonsysteem worden toegeschreven.

De hypofysaire HGH-productie is het hoogst tijdens de adolescentie (rond 700 microgram per dag) en daalt bij gezonde volwassenen tot ongeveer 400 microgram per dag, met een afname van circa 15 procent per decennium na het 30e levensjaar. Deze leeftijdsgebonden daling, vaak somatopauze genoemd, is het centrale thema van het onderzoek naar veroudering en groeihormoon en verklaart waarom ook het circulerende IGF-1 met de leeftijd afneemt.

Bij volwassenen met aangetoonde groeihormoondeficiëntie wordt recombinant somatropine onderzocht op effecten op vetvrije massa, viscerale vetmassa, botdichtheid en kwaliteit van leven. Bij HIV-gerelateerde lipodystrofie en verwante aandoeningen toont de GHRH-analoog tesamoreline in recente meta-analyses vergelijkbare signalen voor lichaamssamenstelling, wat onderstreept hoe centraal de GH-naar-IGF-1-as is voor vetverdeling en vetvrij weefsel.

Vaak samen onderzocht

Omdat direct HGH-onderzoek streng gereguleerd is, gebruikt een groot deel van de moderne literatuur groeihormoonsecretagogen, die de hypofyse stimuleren om het eigen HGH af te geven. Sermorelin en CJC-1295 werken op de GHRH-receptor, terwijl ipamorelin werkt op de ghrelinereceptor; beide routes monden uit in een puls endogeen groeihormoon.

Voor reconstitutie is het standaardoplosmiddel in gepubliceerde protocollen bacteriostatisch water, dat het eiwit gedurende het werkvenster van een studie behoudt.

Documentatie