PT-141

Czym jest PT-141

PT-141, nazywany również bremelanotide, jest syntetycznym peptydem cyklicznym zbudowanym z siedmiu aminokwasów ułożonych w pierścień. Chemicznie ma te same siedem reszt aminokwasowych co Melanotan-II i różni się jedynie tym, że C-końcowy amid Melanotan-II ulega hydrolizie do wolnego kwasu w bremelanotide, który został zidentyfikowany jako jego czynny metabolit.

Peptyd powstał w ramach badań nad melanokortyną na Uniwersytecie Arizony i był dalej rozwijany przez firmę Palatin Technologies. W odróżnieniu od większości związków z tej kategorii, bremelanotide przeszedł pełną ścieżkę rozwoju klinicznego, w tym randomizowane badania III fazy kontrolowane placebo, i posiada pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w Stanach Zjednoczonych dla konkretnego wskazania u kobiet przed menopauzą.

Nie istnieje pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w UE dla bremelanotide. Dostarczamy go w postaci liofilizowanego (suszonego sublimacyjnie) proszku wyłącznie do badań laboratoryjnych, a nie jako lek.

Jak działa

Bremelanotide jest agonistą receptorów melanokortyny. System melanokortynowy to rodzina pięciu receptorów (od MC1R do MC5R), które znajdują się w centrum kilku obwodów regulacyjnych: pigmentacji, stanu zapalnego, bilansu energetycznego i funkcji seksualnej. Bremelanotide jest aktywny wobec kilku z nich, a uwaga badawcza skupia się na MC3R i MC4R.

Rozróżnienie, do którego literatura wciąż wraca, dotyczy tego, gdzie przypuszczalnie działa, a nie tego, czy efekt jest udowodniony u ludzi. Związki badawcze celujące w PDE5 działają na mięśnie gładkie naczyń i zmieniają przepływ krwi; bremelanotide nie działa w ten sposób. Badania przedkliniczne wskazują na szlaki nerwowe związane z melanokortyną i MC4R w podwzgórzu, a nie na bezpośrednie działanie naczyniowe, a badania na zwierzętach pokazują, że aktywacja MC4R w obwodach podwzgórzowych zmienia sygnalizację związaną z zachowaniem seksualnym niezależnie od drogi naczyniowej. Mechanizm leżący u podstaw efektów obserwowanych w badaniach klinicznych u ludzi nie został jednak ustalony: ośrodkowa droga związana z MC4R jest wiodącą hipotezą wywodzącą się z badań przedklinicznych, a nie wykazanym mechanizmem u ludzi.

Jego związek z Melanotan-II tłumaczy część profilu receptorowego. Melanotan-II jest szerokim agonistą melanokortyny o silnej aktywności wobec MC1R, a MC1R jest receptorem odpowiadającym za pigmentację. Bremelanotide różni się strukturalnie na końcu C i wykazuje porównywalnie mniejszą aktywność stymulującą pigmentację, ale efekt ten jest zmniejszony, a nie nieobecny: ogniskową hiperpigmentację odnotowano w programie rozwoju klinicznego po powtarzanym codziennym dawkowaniu powyżej zatwierdzonego schematu (PMID 35147466). To między innymi dlatego oba peptydy nadal są badane pod kątem różnych punktów końcowych, mimo bliskiego pokrewieństwa.

Jedna uwaga istotna przy interpretacji literatury: bremelanotide, Melanotan-II i afamelanotide to trzy odrębne jednostki chemiczne. Wyników dotyczących jednej z nich nie należy przenosić na pozostałe.

Często badany razem z

Melanotan-II jest związkiem macierzystym, z którego wywodzi się PT-141, a oba są rutynowo omawiane razem w badaniach nad melanokortyną.

Do rekonstytucji standardowym rozpuszczalnikiem stosowanym w publikowanych protokołach jest woda bakteriostatyczna lub woda jałowa.

Dokumentacja