Name: Tesamorelin
Brand: PeptidesDirect
SKU: PD-TESAMORELIN-10MG
Price: 64.99 EUR
Availability: InStock

Question 1

Wat is Tesamoreline?

Accepted Answer

Tesamoreline is een gestabiliseerde GHRH-analoog die bestaat uit de volledige GHRH-sequentie van 44 aminozuren met een N-terminale trans-3-hexeenzuurmodificatie. Deze modificatie beschermt tegen enzymatische splitsing door DPP-IV en verlengt de halfwaardetijd aanzienlijk.

Question 2

Hoe moet ik Tesamoreline bewaren?

Accepted Answer

Bewaar gelyofiliseerd Tesamoreline bij -20°C voor langdurige opslag of bij 2-8°C voor kortdurend gebruik. Reconstitueer met bacteriostatisch water en gebruik binnen 4 weken. Na reconstitutie gekoeld bewaren bij 2-8°C.

Question 3

Welke zuiverheid heeft jullie Tesamoreline?

Accepted Answer

Elke batch Tesamorelin wordt geleverd met een analysecertificaat van Janoshik Analytical, een onafhankelijk extern laboratorium, bij een minimale zuiverheid van 98%. Wij hebben zelf geen laboratorium: deze test wordt in opdracht van de fabrikant uitgevoerd, en wij geven het rapport ongewijzigd door, met een online verificatielink op de productpagina.

Question 4

Waarin verschilt Tesamoreline van Sermoreline?

Accepted Answer

Tesamoreline is een volledige GHRH(1-44)-analoog met een N-terminale vetzuurstabilisator, waardoor het een veel langere halfwaardetijd heeft dan Sermoreline GHRH(1-29). Tesamoreline is de enige GHRH-analoog met FDA-goedkeuring en wordt gebruikt in onderzoek naar hiv-gerelateerde lipodystrofie.

Question 5

Waarvoor is Tesamorelin daadwerkelijk onderzocht, wat betreft aandoening, model en soort?

Accepted Answer

Tesamorelin heeft bij mensen onderzoeken afgerond in vier verschillende populaties. De grootste betreffen hiv-patiënten met visceraal vet, en in twee latere onderzoeken levervet (Falutz et al., N Engl J Med, 2007, PMID 18057338, 412 patiënten; Falutz et al., J Clin Endocrinol Metab, 2010, PMID 20554713, 806 patiënten; Stanley et al., JAMA, 2014, PMID 25038357; Stanley et al., Lancet HIV, 2019, PMID 31611038); een kleiner onderzoek testte obese volwassenen zonder hiv met een verminderde afgifte van groeihormoon (Makimura et al., J Clin Endocrinol Metab, 2012, PMID 23015655, 60 patiënten); een ander onderzoek testte volwassenen met type 2 diabetes (Clemmons et al., PLoS One, 2017, PMID 28617838, 53 patiënten); en weer een ander onderzoek testte oudere volwassenen met een normale cognitie of milde cognitieve stoornissen (Baker et al., Arch Neurol, 2012, PMID 22869065, 152 patiënten). De hiv-onderzoeken zijn veel groter en vormen de basis van de enige regelgevende goedkeuring; de onderzoeken naar obesitas, diabetes en cognitie waren kleinere, door onderzoekers geïnitieerde studies die niet tot enige aanvullende goedkeuring hebben geleid. Er bestaat geen afgerond onderzoek bij gezonde jonge volwassenen, algemene obesitas buiten een diagnose van verminderde groeihormoonafgifte, of voor bodybuildingdoeleinden.

Question 6

Hoe lang duurde de dosering in de cruciale fase 3-onderzoeken naar tesamorelin, en werd het middel dagelijks toegediend?

Accepted Answer

In de cruciale fase 3-onderzoeken kregen volwassen hiv-patiënten 2 mg tesamorelin via subcutane injectie, eenmaal daags gedurende 26 tot 52 weken (Falutz et al., N Engl J Med, 2007, PMID 18057338; Falutz et al., J Clin Endocrinol Metab, 2010, PMID 20554713). De onderzoeken rapporteerden de body mass index van de deelnemers, niet hun gewicht in kilogram, dus geen enkel artikel vermeldt een exact cijfer in mg per kg voor deze dosis. Dat regime van 2 mg per dag vormt de basis van het door de FDA goedgekeurde label voor Egrifta bij hiv-geassocieerde lipodystrofie, goedgekeurd op 10 november 2010, waardoor Tesamorelin een van de weinige onderzoekspeptiden is met een echte, door een toezichthouder beoordeelde doseringsgeschiedenis bij mensen. Die door de FDA beoordeelde geschiedenis geldt specifiek voor één indicatie bij hiv-patiënten: kleinere, door onderzoekers geïnitieerde onderzoeken hebben dezelfde dosis van 2 mg, of een lagere dosis van 1 mg, getest bij obesitas, type 2 diabetes en cognitieonderzoek, maar geen daarvan heeft geleid tot een goedgekeurd doseringsprotocol voor een andere populatie of ander doel.

Question 7

Wat werd in de Tesamorelin-onderzoeken als uitkomst waargenomen, en hoe snel trad het effect op?

Accepted Answer

Visceraal vet daalde significant binnen de eerste 26 weken in elk fase 3-onderzoek: 15.2% tegenover een stijging van 5.0% bij placebo in het onderzoek met 412 patiënten (P<0.001, Falutz et al., 2007, PMID 18057338), en 24 cm2 tegenover een stijging van 2 cm2 bij placebo in het onderzoek met 806 patiënten (Falutz et al., 2010, PMID 20554713). IGF-1 steeg parallel daaraan met 81 tot 108%, afhankelijk van het onderzoek, en triglyceriden daalden samen met de afname van visceraal vet. In een leverziekte-onderzoek met 61 patiënten daalde de levervetfractie met 4.1 procentpunt, een relatieve daling van 37%, over 12 maanden (Stanley et al., Lancet HIV, 2019, PMID 31611038). Patiënten die 52 weken op de behandeling bleven, behielden het verlies van visceraal vet, maar degenen die na 6 maanden werden overgezet op placebo kregen dit snel weer terug (Falutz et al., J Acquir Immune Defic Syndr, 2010, PMID 20101189).

Question 8

Veroorzaakt tesamorelin gewrichtspijn, spierpijn of tintelingen, en hoe vaak kwam dit voor in de onderzoeken?

Accepted Answer

Het huidige door de FDA goedgekeurde label meldt injectieplaatsreacties bij 25% van de tesamorelinpatiënten tegenover 14% bij placebo gedurende de eerste 26 weken, en overgevoeligheidsreacties (jeuk, roodheid, blozen, netelroos, uitslag) bij 4% van de patiënten, waarbij anti-tesamorelin IgG-antilichamen aantoonbaar waren bij 85% van die overgevoeligheidsgroep en bij 50% van alle behandelde patiënten na 26 weken (Egrifta WR voorschrijfinformatie, DailyMed). Dezelfde bijwerkingentabel in het label meldt artralgie bij 13% van de tesamorelinpatiënten tegenover 11% bij placebo, en myalgie bij 6% tegenover 2%. Een apart mechanistisch onderzoek vond paresthesie bij 21% van de patiënten tegenover 5% bij placebo (Stanley et al., JAMA, 2014, PMID 25038357). Een gepoolde review van het fase 3-programma stelde ernstige bijwerkingen vast bij minder dan 4% van de patiënten binnen 26 weken, meestal injectieplaatsreacties, artralgie, hoofdpijn en perifeer oedeem (Dhillon, BioDrugs, 2011, PMID 22050344).

Question 9

Wat toonden dier- en preklinische onderzoeken aan over de veiligheid van Tesamorelin, los van de humane onderzoeken?

Accepted Answer

In preklinische toxicologiestudies bij varkens, ratten en honden verhoogden doses tot 600 microgram per kg (ongeveer 0.6 mg per kg), toegediend via intraveneuze of subcutane injectie gedurende tot 4 maanden bij honden, groeihormoon en IGF-1 sterk (Ferdinandi et al., Basic Clin Pharmacol Toxicol, 2007, PMID 17214611). Bij die aanhoudende, suprafysiologische blootstelling vertoonden honden omkeerbare veranderingen in lever en nieren, bloedarmoede en veranderde orgaangewichten, wat de studie toeschreef aan de buitensporige GH/IGF-1-farmacologie in plaats van directe toxiciteit van het molecuul. Die bevindingen op orgaanniveau komen niet voor in de humane onderzoeken bij de veel lagere, door de FDA goedgekeurde dosis van 2 mg per dag, maar ze tonen aan dat de kernbiologie van Tesamorelin bij dieren, bij hoge, aanhoudende blootstelling, een dosisafhankelijk orgaanrisico met zich meebrengt.

Question 10

Wat is er niet bekend over de langetermijnveiligheid van Tesamorelin, met andere woorden, wat is het eerlijke bewijshiaat?

Accepted Answer

De langste gepubliceerde humane veiligheidsgegevens lopen tot ongeveer 52 weken continue behandeling, in de hiv-populatie (Falutz et al., J Acquir Immune Defic Syndr, 2010, PMID 20101189); geen enkel onderzoek in welke populatie dan ook heeft patiënten langer dan een jaar gevolgd. Het FDA-label stelt duidelijk dat er geen levenslange carcinogeniteitsstudies bij knaagdieren zijn uitgevoerd met tesamorelineacetaat en dat de effecten van langdurig verhoogd IGF-1 onbekend zijn, wat de reden is waarom het label periodieke IGF-1-controle voorschrijft en patiënten met een actieve maligniteit uitsluit, aangezien GH een bekende groeifactor is (Egrifta WR voorschrijfinformatie, DailyMed). Toen de EU-aanvrager van het middel, Ferrer Internacional, Europese goedkeuring aanvroeg, kon het CHMP van het EMA geen positieve baten-risicobalans vaststellen, met als reden onvoldoende langetermijngegevens over de veiligheid van IGF-1 na 48 weken en het ontbreken van cardiovasculaire uitkomstgegevens; de aanvraag werd in juni 2012 ingetrokken in plaats van goedgekeurd. Kleinere onderzoeken buiten hiv, bij obesitas, type 2 diabetes en cognitie, liepen van 10 weken tot 12 maanden en meldden geen ernstige bijwerkingen, maar geen daarvan heeft, net zomin als de hiv-onderzoeken, patiënten jarenlang gevolgd.

Question 11

Is Tesamorelin goedgekeurd door de FDA, het EMA, of een andere toezichthouder?

Accepted Answer

In de Verenigde Staten wel: de FDA keurde tesamorelin, merknaam Egrifta, goed op 10 november 2010, specifiek om overtollig visceraal buikvet te verminderen bij hiv-patiënten met lipodystrofie, op basis van het hierboven beschreven fase 3-programma. Het is nooit goedgekeurd in de Europese Unie. Ferrer Internacional diende in 2011 een EU-marktvergunningsaanvraag in voor Egrifta, maar trok deze in juni 2012 in nadat het CHMP van het EMA bezorgdheid uitte over onvoldoende langetermijnveiligheidsgegevens over verhoogd IGF-1 en het ontbreken van cardiovasculaire uitkomstgegevens. Tesamorelin is dus een goedgekeurd receptgeneesmiddel in de VS voor één beperkte indicatie, en een niet-goedgekeurde stof overal in de EU, inclusief voor de indicatie waarvoor het daadwerkelijk is onderzocht.

Question 12

Blijft het effect van Tesamorelin bestaan na het stoppen, of is voortgezet gebruik vereist?

Accepted Answer

Nee, het effect is niet blijvend. In het onderzoek van 12 maanden kregen patiënten die na 6 maanden van tesamorelin werden overgezet op placebo, snel het visceraal vet terug dat ze hadden verloren (Falutz et al., J Acquir Immune Defic Syndr, 2010, PMID 20101189). Een gepoolde review van het fase 3-programma bevestigt hetzelfde patroon: het stoppen van de behandeling leidde tot heraccumulatie van visceraal vetweefsel (Dhillon, BioDrugs, 2011, PMID 22050344). Geen enkel gepubliceerd onderzoek heeft herhaalde aan-uit-cycli getest, of wat er met dit patroon gebeurt over meerdere jaren.

Question 13

Wie financierde de Tesamorelin-onderzoeken, en beïnvloedt dat hoe het bewijs moet worden gewogen?

Accepted Answer

De twee cruciale fase 3-onderzoeken (Falutz et al., N Engl J Med, 2007, PMID 18057338; Falutz et al., J Clin Endocrinol Metab, 2010, PMID 20554713) werden uitgevoerd door de fabrikant van het middel, Theratechnologies, als onderdeel van zijn eigen FDA-aanvraag, een direct belang bij een positief resultaat. Het latere mechanistische onderzoek naar visceraal vet en levervet (Stanley et al., JAMA, 2014, PMID 25038357) werd gefinancierd door NIH-subsidies R01DK063639 en K23DK089910, plus financiering van het Harvard Clinical and Translational Science Center, waarbij is vermeld dat Theratechnologies geen rol had in het ontwerp, de uitvoering, de analyse of het manuscript van het onderzoek en alleen het studiemiddel leverde, een meer onafhankelijke opzet. Beide financieringsbronnen vonden over het algemeen consistente effecten op visceraal vet en levervet, wat geruststellend is, maar het veiligheidsbeeld, vooral alles wat jaren follow-up vereist, rust nog steeds grotendeels op het door de fabrikant uitgevoerde programma.

Question 14

Hoe verschilt Tesamorelin van CJC-1295 of Ipamorelin, aangezien alle drie worden verkocht als peptiden gerelateerd aan groeihormoon?

Accepted Answer

Tesamorelin is een gestabiliseerd analoog van het volledige GHRH-molecuul van 44 aminozuren zelf, met een toegevoegde groep die het DPP-IV-enzym blokkeert dat GHRH normaal binnen enkele minuten afbreekt. CJC-1295 is een ander, langer werkend GHRH-analoog: een door de industrie gesponsord fase 2-onderzoek bij hiv-geassocieerde viscerale obesitas (ClinicalTrials.gov NCT00267527, sponsor ConjuChem) werd in 2006 stopgezet en de stof heeft nooit fase 3 of goedkeuring bereikt. Ipamorelin werkt via een geheel andere receptor, de ghrelinereceptor, in plaats van de GHRH-receptor. Tesamorelin is de enige van de drie met afgeronde fase 3-onderzoeken bij mensen en een door de FDA goedgekeurd label, 2 mg per dag, voor hiv-geassocieerde lipodystrofie; noch CJC-1295 noch Ipamorelin heeft FDA-goedkeuring voor enige indicatie.

Question 15

Beïnvloedt het verhogen van IGF-1 met Tesamorelin de bloedglucose, en is dat een reden tot zorg voor diabetesrisico?

Accepted Answer

Ja, er is een reëel, in het label vermeld signaal: het FDA-label meldt dat 5% van de tesamorelinpatiënten na 26 weken een HbA1c van 6.5% of hoger ontwikkelde tegenover 1% bij placebo, een statistisch significant verhoogd risico op het ontwikkelen van diabetes (hazard ratio 3.3, 95% CI 1.4 tot 9.6), wat de reden is waarom het label voorschrijft om de glucosestatus te controleren voordat de behandeling wordt gestart en deze periodiek te monitoren tijdens de behandeling (Egrifta WR voorschrijfinformatie, DailyMed). Dat signaal kwam niet naar voren als een significant verschil in de samenvattingen van glucose en insuline op onderzoeksniveau die in de oorspronkelijke fase 3-artikelen werden gerapporteerd (Falutz et al., N Engl J Med, 2007, PMID 18057338; Falutz et al., J Clin Endocrinol Metab, 2010, PMID 20554713), en een apart mechanistisch onderzoek vond alleen een tijdelijke stijging van de nuchtere glucose na 2 weken die na 6 maanden was verdwenen (Stanley et al., JAMA, 2014, PMID 25038357). Een specifiek onderzoek van 12 weken bij patiënten die al type 2 diabetes hadden, vond geen significante verandering in insulinerespons of glykemische controle bij tesamorelin (Clemmons et al., PLoS One, 2017, PMID 28617838). Geen enkel onderzoek, bij hiv-patiënten, diabetici of anderszins, heeft patiënten lang genoeg of in voldoende grote aantallen gevolgd om een glucose-effect op langere termijn uit te sluiten.

Question 16

Wat toont onze eigen CoA van een derde partij voor Tesamorelin, en hoe kan een specifieke batch worden geverifieerd?

Accepted Answer

Onze huidige Tesamorelin-batch, kleurcode Rood, werd getest door Janoshik Analytical op 99.36% zuiverheid, met 9.82 mg gemeten gehalte in het flesje van 10 mg. Net als 43 van onze 58 gepubliceerde laboratoriumrapporten, werd dit rapport in opdracht gegeven door de fabrikant in plaats van door onszelf of door een onafhankelijk laboratorium dat wij rechtstreeks hebben ingehuurd, en we publiceren het ongewijzigd met die herkomst vermeld, in plaats van het onafhankelijke testen te noemen. Iedereen kan dit specifieke resultaat controleren in de eigen database van Janoshik op verify.janoshik.com aan de hand van het test-ID dat op het rapport staat, in plaats van op ons woord te vertrouwen voor de cijfers. De batchkleur op het flesjeslabel komt overeen met deze geteste batch; het is geen gedrukt lotnummer of QR-code.

Question 17

Is de Tesamorelin die als onderzoekspeptide wordt verkocht dezelfde stof als het farmaceutische middel Egrifta?

Accepted Answer

Het actieve molecuul is hetzelfde GHRH-analoog van 44 aminozuren dat in de fase 3-onderzoeken werd bestudeerd en door de FDA werd goedgekeurd onder de merknaam Egrifta. Wat verschilt is het product eromheen: Egrifta is een specifieke, door de FDA gereguleerde formulering, verstrekt op recept met een vastgestelde toedieningsset en verplichte monitoring door een arts van IGF-1 en injectieplaatsen, wat allemaal niet van toepassing is op een flesje voor onderzoeksdoeleinden. Elk dosis-, effect- en bijwerkingencijfer in deze FAQ's komt uit onderzoeken naar het goedgekeurde geneesmiddel bij hiv-patiënten, niet uit enig onderzoek naar een ongereguleerd onderzoeksflesje.

Question 18

Is Tesamorelin onderzocht voor iets anders dan hiv-geassocieerd vet, zoals cognitie, algemene anti-aging, of bodybuilding?

Accepted Answer

Ja, cognitie specifiek is getest in humane onderzoeken, al niet in de hiv-populatie waarvoor deze stof is goedgekeurd. Een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek met 152 personen bij gezonde oudere volwassenen en volwassenen met milde cognitieve stoornissen vond dat 20 weken tesamorelin, 1 mg per dag, de executieve functie verbeterde (P=0.005) en een trend liet zien naar beter verbaal geheugen (P=0.08), naast een stijging van 117% in IGF-1 (Baker et al., Arch Neurol, 2012, PMID 22869065). Twee latere, kleinere onderzoeken bevestigden geen duidelijk voordeel: een onderzoek van 6 maanden met 73 personen bij hiv-positieve volwassenen met buikobesitas vond geen significant cognitief voordeel tussen de groepen, ondanks een reële afname in tailleomtrek (Ellis et al., J Infect Dis, 2025, PMID 39813152), en een pilotonderzoek met 22 personen bij dezelfde lage dosis vond geen significante verandering op standaard cognitieve maten, alleen verkennende verschillen in hersenconnectiviteit (Stewart et al., eNeurologicalSci, 2026, PMID 42382101). Geen enkel afgerond humaan onderzoek heeft tesamorelin getest voor algemene anti-aging- of bodybuildingdoeleinden in welke populatie dan ook; die toepassingen zijn geëxtrapoleerd uit de biologie van groeihormoon in het algemeen, niet uit een tesamorelin-specifiek onderzoek.

Question 19

Hoe moet tesamorelin worden bewaard voor en na reconstitutie, en hoe lang blijft een gereconstitueerde injectieflacon stabiel?

Accepted Answer

Bewaar de ongeopende, gelyofiliseerde injectieflacon ingevroren bij -20°C en beschermd tegen licht totdat u klaar bent om te reconstitueren; op deze manier verzegeld en bewaard, is het poeder op lange termijn stabiel. Zodra het is opgelost in bacteriostatisch water, koelt u de oplossing bij 2 tot 8°C, eveneens uit direct licht, en vermijdt u herhaalde vries-dooicycli, die het peptide meer belasten dan een stabiele koeling. Als praktische richtlijn, in lijn met de bewaarperiode die we geven voor onze andere gereconstitueerde gelyofiliseerde peptiden, gebruikt u de gereconstitueerde oplossing binnen ongeveer 4 weken. Geen enkele gepubliceerde stabiliteitsstudie heeft een exacte houdbaarheid specifiek voor gereconstitueerd tesamorelin gemeten, dus dit is standaard gebruikelijke omgang met peptiden, geen studiebevinding.

Question 20

Hoe verschilt tesamorelin van sermorelin, aangezien beide peptiden binnen de GHRH-route zijn?

Accepted Answer

Beide werken in op dezelfde GHRH-receptor in de hypofyse, maar de moleculen verschillen aanzienlijk. Tesamorelin is de volledige GHRH-sequentie van 44 aminozuren met een toegevoegde N-terminale groep die het DPP-IV-enzym blokkeert, dat GHRH anders binnen enkele minuten zou afbreken. Sermorelin is een veel korter fragment, GHRH(1-29), de minimale sequentie die de receptor nog steeds activeert, maar het mist die beschermende modificatie, waardoor het veel sneller wordt afgebroken. Deze stabiliteit sluit aan bij de eenmaal-daagse dosering van tesamorelin in de fase 3-onderzoeken achter het door de FDA goedgekeurde label (Egrifta); sermorelin was ooit een door de FDA goedgekeurd geneesmiddel (Geref), maar die goedkeuring werd later ingetrokken, en er bestaat vandaag geen goedgekeurd sermorelin-product meer. Dit is een structurele vergelijking en een vergelijking van de diepgang van het bewijs, geen rangschikking op werkzaamheid.

Question 21

Waarom laten tesamorelin-studies specifiek een effect op visceraal vet zien, in plaats van op subcutaan vet?

Accepted Answer

Onderzoekers wijzen op de basale biologie van adipocyten, geen tesamorelin-specifieke bevinding, als de waarschijnlijke verklaring. Viscerale vetcellen hebben een hogere dichtheid aan groeihormoonreceptoren en reageren sterker op door GH aangedreven lipolyse dan subcutane vetcellen, een verschil dat is vastgesteld in de bredere GH-literatuur en niet in de tesamorelin-onderzoeken zelf. Aangezien tesamorelin werkt door de eigen pulsatiele GH-afgifte van het lichaam te verhogen, is dat receptorverschil de standaardverklaring die wordt gegeven voor waarom de hiv-onderzoeken specifiek een grote afname van visceraal vet maten, naast een relatief geringe gerapporteerde verandering in subcutaan vet. Dit beschrijft de biologie achter een bevinding in één onderzochte patiëntenpopulatie, geen resultaat dat aan iedereen die de flacon gebruikt wordt beloofd.

Question 22

Specificeerden de tesamorelinetrials een vastenperiode of tijdstip van de dag voor dosering, en heeft dat invloed op de groeihormoonrespons?

Accepted Answer

Nee. In de cruciale fase 3-trials en op het FDA-label werd tesamorelin toegediend als 2 mg subcutaan eenmaal daags, zonder vastenperiode, zonder vast tijdstip van de dag, en zonder instructie om los van maaltijden te injecteren (Egrifta-voorschrijfinformatie, DailyMed). Het idee dat timing ertoe doet, komt uit de algemene fysiologie van groeihormoon, waarbij stijgende glucose- en insulinewaarden de hypofysaire GH-piek kunnen afzwakken die een GHRH-analoog juist moet opwekken, niet uit een tesamorelinestudie. Geen enkele gepubliceerde trial heeft nuchtere versus niet-nuchtere, of ochtend- versus avonddosering van tesamorelin vergeleken, dus zo'n verschil is nooit gemeten. Dit beschrijft een door een toezichthouder beoordeeld receptgeneesmiddel: ons product is een onderzoeksreagens, niet bedoeld voor toediening aan een mens.

Question 23

Hoe verhoudt de kostprijs van tesamoreline van onderzoekskwaliteit zich tot het door de FDA goedgekeurde merk Egrifta?

Accepted Answer

Egrifta is een merkgeneesmiddel op recept dat door de FDA is goedgekeurd, en merkgeneesmiddelen in de groeihormoon-as worden doorgaans veel hoger geprijsd dan welke onderzoekschemicalie dan ook, als weerspiegeling van de kosten van het klinische-trialprogramma, de regelgevende beoordeling, de farmaceutische productie en de patentexclusiviteit die in de adviesprijs zijn verwerkt. Een flacon die voor laboratoriumonderzoek wordt verkocht, is geprijsd als ongereguleerde peptidegrondstof, zonder al die regelgevende infrastructuur erachter, dus het prijsverschil is geen korting op hetzelfde product. Onze tesamoreline wordt uitsluitend verkocht voor in-vitro laboratoriumonderzoek, nooit als vervanging voor Egrifta of enig ander receptgeneesmiddel, en niet voor de behandeling, preventie of beheersing van enige aandoening bij een mens.

Question 24

Zijn de tesamorelinetrials uitgevoerd bij zowel vrouwen als mannen, en verschilden de uitkomsten naar geslacht?

Accepted Answer

De cruciale fase 3-trials includeerden hiv-positieve volwassenen met lipodystrofie, een populatie die sterk overwegend mannelijk was, in lijn met de demografie van de destijds onderzochte cohorten met hiv-geassocieerde lipodystrofie. Die trials waren niet opgezet of statistisch onderbouwd om uitkomsten naar geslacht te vergelijken, en geen enkele gepubliceerde subgroepanalyse rapporteert of de respons in visceraal vet of IGF-1 verschilde tussen mannen en vrouwen. De latere cognitietrial rekruteerde oudere volwassenen uit de algemene bevolking in plaats van uit een hiv-cohort en omvatte beide geslachten, maar rapporteerde ook hier geen vergelijking van uitkomsten naar geslacht. Of de effecten van tesamoreline verschillen naar geslacht is een echte leemte in het bewijs, geen vraag die de gepubliceerde literatuur heeft beantwoord.

Question 25

Wat zegt het gepubliceerde onderzoek over het combineren van tesamoreline met GLP-1-medicijnen zoals tirzepatide of semaglutide?

Accepted Answer

Geen enkele gepubliceerde trial heeft tesamoreline samen met tirzepatide of semaglutide getest, dus is er geen onderzoeksbewijs over wat die combinatie doet, bij mensen of anderszins, voor veiligheid of voor welke uitkomst dan ook. Tirzepatide en semaglutide zijn eveneens in de EU gereguleerde, uitsluitend op recept verkrijgbare geneesmiddelen voor goedgekeurde metabole indicaties, en elke beslissing om ze met iets te combineren, ligt bij de bevoegde arts die dat recept begeleidt, niet bij een verkoper van onderzoekschemicaliën. Onze tesamoreline wordt uitsluitend verkocht voor in-vitro laboratoriumonderzoek, wordt niet aangeprezen voor vetverlies of gewichtsbeheersing, en is niet bedoeld voor toediening aan een mens. Lezers kunnen zien wat daadwerkelijk is onderzocht op onze pagina /research/tesamorelin en in de originele PubMed-artikelen die daar worden aangehaald.

Question 26

Geven jullie instructies voor het roteren van injectieplaatsen of toediening van tesamorelin?

Accepted Answer

Nee. Tesamorelin wordt uitsluitend verkocht voor in-vitro laboratoriumonderzoek, niet voor gebruik bij mens of dier, dus wij geven geen advies over injectieplaats, naald, rotatie of timing. Wat de studieopzet betreft: de geciteerde humane trials beschrijven subcutane injectie als de route die in dat gepubliceerde onderzoek werd gebruikt; zie onze pagina /research/tesamorelin en de gelinkte PubMed-vermeldingen voor de protocollen zelf. Reconstitutievolume en -concentratie voor labgebruik worden afzonderlijk behandeld op de productpagina, en zijn geen injectie-instructies.

Question 27

Waar moet ik de flacon bewaren voordat ik hem reconstitueer?

Accepted Answer

In de koelkast, vanaf de dag dat hij aankomt. Dit is de stap die het vaakst wordt overgeslagen, omdat een verzegelde, gevriesdroogde flacon robuust genoeg oogt om gewoon in een la te laten liggen. De droge koek in deze flacons uit de GHRH-familie is dun en poreus, en warmte in combinatie met vochtigheid zorgt ervoor dat hij inzakt en verdicht. Een ingezakte koek lost dan langzaam of onvolledig op en kan een waas of zwevende deeltjes achterlaten zodra u uiteindelijk water toevoegt, zelfs wanneer het poeder zelf nog perfect scoort in de assay. Zet de flacon dus op de dag dat het pakket aankomt in de koelkast bij 2 tot 8 graden Celsius, of in de vriezer bij -20 graden als hij langer dan een paar weken ongebruikt blijft liggen, en houd hem in beide gevallen donker. Laat hem op kamertemperatuur komen voordat u water toevoegt. Eenmaal gereconstitueerd blijft hij in de koelkast en gaat hij nooit in de vriezer, want vries-dooicycli zijn zwaarder voor een opgelost peptide dan een gelijkmatige kou. De paar dagen onderweg bij omgevingstemperatuur zijn te verwachten en geen probleem: het zijn de weken daarna die bepalen hoe goed het poeder oplost.

Question 28

Maakt het bacteriostatisch water dat ik gebruik echt uit?

Accepted Answer

Meer dan de meeste mensen verwachten, en de reden zit in de specificatie, niet in het merk. Voor bacteriostatisch water geldt een ruime marge: de USP-norm loopt van pH 4,5 tot 7,0, dus twee flacons die allebei 0,9% benzylalcohol vermelden, kunnen zich aan tegenovergestelde uiteinden van die marge bevinden. De meeste etiketten vermelden alleen het benzylalcoholgehalte en verder niets, dus u kunt niet zien waar uw water zich precies binnen die marge bevindt. Dat is relevant, want een peptide is het minst oplosbaar rond zijn eigen iso-elektrisch punt, en water dat naar een van de uiteinden van de marge neigt, kan een gevoelig peptide die kant op duwen. Dat uit zich in troebelheid of deeltjes die door geen enkele hoeveelheid zwenken verdwijnen. Dit weten wij uit eigen ervaring: een van onze eigen eerdere waterbatches mat pH 3,8 op een meter, onder de toegestane ondergrens, en die zorgde ervoor dat GLP-1-peptiden troebel werden, ongeacht de gevolgde werkwijze. Ons bacteriostatisch water komt nu van een Europese fabrikant wiens batches doorgaans tussen pH 6,2 en 6,4 liggen, waarbij voor de specifieke batch de gemeten waarde op het bijbehorende certificaat staat vermeld, in plaats van alleen een goedkeuring. Welk water u ook gebruikt: neem een net geopend flesje, bewaar het op kamertemperatuur en uit het licht, en gebruik geen flacon meer die al maanden open is.

Question 29

Waarom kan Tesamorelin geleren of troebel worden tijdens het oplossen, en hoe reconstitueer ik het correct?

Accepted Answer

Tesamorelin is een van de peptiden in ons assortiment waarbij het oplossen het nauwst luistert. Het is een GHRH-analoog, en uit formuleringsstudies naar deze peptidefamilie blijkt dat waterige oplossingen het stabielst zijn in het licht zure gebied van pH 4 tot 5, terwijl de goedgekeurde farmaceutische versie in gewoon steriel water wordt opgelost, waarbij voor de oplossing een pH van 4,5 tot 7,4 is toegestaan. Ons bacteriostatisch water heeft een pH van 6,2 tot 6,4 (de gemeten waarde van elke batch staat op het bijbehorende certificaat). Dat valt binnen de specificatie, maar ligt aan de bovengrens van dat gunstige bereik, en dit peptide vergeeft daarom veel minder fouten in de techniek dan robuustere verbindingen. Gebruik een ruim volume (2 tot 3 ml per vial van 10 mg: een lagere concentratie lost gemakkelijker op), laat het water langzaam langs de binnenwand lopen, zwenk de vial voorzichtig rond, schud nooit, en beoordeel de helderheid pas na 10 tot 15 minuten rust. Ontstaat er troebeling of gelvorming, dan helpt het om de pH te verlagen: vervang een deel van het water door een verdunningsmiddel op basis van verdund azijnzuur, zoals ons Acetic Acid Water. De juiste techniek en een passend verdunningsmiddel horen bij het oplossen en zijn de verantwoordelijkheid van de onderzoeker; een vial is niet defect alleen maar omdat een mengsel met een hoge concentratie of een hoge pH troebel is geworden.

Question 30

Hoe reconstitueer ik Tesamorelin stap voor stap met azijnzuurwater?

Accepted Answer

Eerst zuur, dan aanvullen; Tesamorelin heeft meestal iets minder zuur nodig dan AOD-9604. Eindvolume kiezen (2 tot 3 ml per flacon van 10 mg). Eerst 0,2 tot 0,4 ml verdund azijnzuurwater, bijvoorbeeld onze Acetic Acid Water, langzaam langs de binnenwand laten lopen en voorzichtig zwenken tot het poeder zichtbaar is opgelost, wat enkele minuten kan duren. Pas daarna met bacteriostatisch water aanvullen tot het eindvolume, nog een keer voorzichtig zwenken, nooit schudden, en de helderheid na 10 tot 15 minuten rust beoordelen. Het eindmengsel bevindt zich doorgaans in het licht zure bereik (als richtlijn ongeveer pH 4,5 tot 5,2, afhankelijk van het eigen water), wat past bij de GHRH-familie. De reden voor deze volgorde: het poeder moet oplossen in het gunstigste, zure milieu. Een gel die al is gevormd in bijna neutraal water, is achteraf met zuur nauwelijks nog te redden.

Question 31

Heeft ongekoelde verzending invloed op de kwaliteit van dit product?

Accepted Answer

Nee. Dit product wordt verzonden als gelyofiliseerd (vriesgedroogd) poeder in een verzegelde flacon. Vriesdrogen verwijdert het water dat de afbraak van een peptide veroorzaakt, waardoor het droge poeder langdurig stabiel blijft bij kamertemperatuur, langer dan elke normale pakkettransittijd. Verzending op omgevingstemperatuur is standaardpraktijk in de peptidenindustrie, en een peer-reviewed studie rapporteerde maandenlange stabiliteit bij kamertemperatuur voor een gelyofiliseerd therapeutisch peptide (teriparatide, PMID 26620825). Ter vergelijking: de FDA-bijsluiterinformatie staat toe dat een Ozempic-pen (semaglutide), na het eerste gebruik, gedurende 56 dagen bij 15 tot 30°C buiten de koelkast wordt bewaard, en een Mounjaro-pen (tirzepatide) tot 21 dagen bij temperaturen tot 30°C, ook al gaat het hierbij om kant-en-klare oplossingen in plaats van verzegeld droog poeder. Bewaar de verzegelde flacon voor langdurige opslag in de koelkast of vriezer, en koel altijd na reconstitutie.

Question 32

Is er bewijs dat tesamorelin visceraal vet vermindert wanneer het samen met retatrutide of tirzepatide wordt gebruikt?

Accepted Answer

Voor de combinatie: niets gevonden, geen enkel onderzoek dat tesamorelin test met een middel uit de GLP-1-klasse, in welke diersoort dan ook. Wat wel bestaat, zijn drie afzonderlijke literaturen per middel, die het idee van de combinatie aan elkaar knoopt. Het effect van tesamorelin op visceraal vet is echt, maar populatiespecifiek: bij hiv-geassocieerde lipodystrofie verminderde 26 weken het viscerale vetweefsel met ongeveer 34 vierkante centimeter ten opzichte van placebo (PMID 25038357), een aandoening met geneesmiddelgerelateerde centrale vetophoping, geen gewone hardnekkige buikvet na een dieet. Retatrutide heeft eigen directe beeldvormingsgegevens over visceraal vet: in de MASLD-substudie van het fase 2-onderzoek daalde het viscerale vet (VAT) met ongeveer 14 tot 48 procent, afhankelijk van dosis en tijdstip, tegenover een lichte stijging bij placebo (PMID 38858523). Tirzepatide verminderde het met MRI gemeten viscerale vet ten opzichte van insuline degludec bij type 2 diabetes (PMID 35468325), en de GLP-1-klasse laat een consistente vermindering van VAT zien over 30 gerandomiseerde onderzoeken (PMID 37616255). Dat plaatst de combinatievraag in een eerlijk kader: het middel uit de GLP-1-klasse doet al, op gedocumenteerde schaal, waarvoor tesamorelin wordt toegevoegd, en of het toevoegen van een GHRH-analoog daarbovenop iets verandert aan de uitkomsten voor visceraal vet, of aan de veiligheid, is in geen enkel gevonden onderzoek gemeten. Iedereen die een specifiek synergiegetal noemt voor 'tesamorelin plus GLP-1' citeert iets wat wij in geen enkele gepubliceerde bron konden terugvinden. Beide stoffen in deze shop zijn onderzoeksmateriaal; de goedgekeurde indicatie van tesamorelin geldt voor het Amerikaanse product (Egrifta SV: vermindering van overtollig buikvet bij met hiv geïnfecteerde volwassenen met lipodystrofie, waarbij op het label staat dat het niet is geïndiceerd voor gewichtsbeheersing), en retatrutide heeft nergens een goedkeuring.

Question 33

Waarom kost tesamorelin meer per mg dan andere onderzoekspeptiden uit de GH-as, zoals CJC-1295 of ipamorelin?

Accepted Answer

De gedocumenteerde kostenfactoren zitten aan de synthesekant, al is er geen geauditeerde kostenvergelijking per peptide gevonden, dus dit is richtinggevend en geen boekhouding. Peptiden worden bouwsteen voor bouwsteen opgebouwd, en commerciële synthese wordt op die manier geprijsd, per aminozuur, met toeslagen voor niet-standaard bouwstenen en modificaties. Tesamorelin heeft de langste keten in deze groep en draagt een N-terminale modificatie: de volledige GHRH-sequentie van 44 aminozuren met een N-terminale trans-3-hexenoylmodificatie (ongeveer 5.136 dalton). CJC-1295 no-DAC en sermorelin zijn ketens van 29 residuen (rond 3.360 dalton), en ipamorelin is een pentapeptide van 5 residuen (712 dalton), ongeveer een zevende van de massa van tesamorelin, hoewel de meerdere niet-standaard D-aminozuurresiduen van ipamorelin hun eigen toeslagen toevoegen, wat verklaart waarom ketenlengte alleen niet lineair naar prijs vertaalt. Langere ketens kosten bovendien meer dan evenredig: fabrikanten documenteren verminderde synthesebelading en dalende cumulatieve opbrengsten voor ketens langer dan 30 tot 40 residuen, omdat elke extra koppelingsstap verliezen vermenigvuldigt die de zuivering vervolgens moet herstellen. Onze eigen prijsstelling volgt deze verschillen aan de inputkant naast de gebruikelijke leveranciersprijzen en marge, en geen enkele rangschikking naar potentie, momenteel ongeveer 6,50 euro per mg voor tesamorelin tegenover ruwweg 4 tot 6 euro per mg voor de kortere onderzoekspeptiden uit de GH-as in vials van 10 mg. Wat het prijsverschil NIET weergeeft: bewijskwaliteit of 'sterkte'; tesamorelin heeft toevallig ook de diepste klinische dataset van de groep, maar dat is een eigenschap van de studiegeschiedenis, niet van de kosten per milligram, en de prijs per mg zegt niets over welk molecuul bij een gegeven onderzoeksvraag past.

Question 34

Tesamorelin en CJC-1295 zijn beide GHRH-analogen: is het combineren daarvan, of het combineren van tesamorelin met een GHRP zoals ipamorelin, onderzocht?

Accepted Answer

Er is geen publicatie geïdentificeerd die een van beide combinaties onderzoekt: tesamorelin met CJC-1295 duikt alleen op in dopingdetectiechemie, en tesamorelin met ipamorelin helemaal niet. De receptorlogica, waar de community het eigenlijk over heeft, splitst de twee combinaties op verschillende manieren. Tesamorelin plus CJC-1295 betekent twee agonisten van DEZELFDE receptor, de GHRH-receptor; of verdubbeling optelling, competitie of niets oplevert, is voor dit of enig ander paar GHRH-analogen niet geïdentificeerd in onze zoekopdracht, en de feedbackfysiologie van de hypofyse geeft geen reden om aan te nemen dat twee agonisten van dezelfde receptor lineair opstapelen. Tesamorelin plus ipamorelin combineert VERSCHILLENDE receptoren, de GHRH-receptor plus de GHS-receptor van het ghreline-type (de fundamentele farmacologie van ipamorelin, PMID 9849822), en voor die architectuur bestaat een reëel precedent in oudere klinische fysiologie: GHRH toegediend met GHRP-6 leverde in humane studies een aanzienlijk grotere GH-afgifte op dan elk apart (PMID 7783658). Eerlijke afbakening bij dat precedent: het gebruikte andere moleculen (natief GHRH en GHRP-6, niet tesamorelin en ipamorelin), in acute fysiologische settings, en de specifieke vermenigvuldigingscijfers die in verkopersinhoud circuleren voor zulke combinaties konden tegen geen enkele geïndexeerde bron worden geverifieerd. Dus: de combinatie van verschillende receptoren ontleent aannemelijkheid aan echte verwante gegevens, de combinatie van dezelfde receptor heeft die niet, en van geen van beide is direct onderzoek geïdentificeerd, wat ook betekent dat gecombineerde verdraagbaarheid, IGF-1-respons en veiligheid voor beide ongemeten zijn.

Tesamorelin

Wat is tesamoreline

Hoe het werkt

Vaak samen onderzocht

Documentatie

Bewaring en stabiliteit

Reviews

Veelgestelde vragen

Technisch gegevensblad

Vaak samen gekocht

Retatrutide

AOD-9604

Sermorelin

Bacteriostatisch Water

Laboratorium-doseerspuit + reinigingsdoekjes set (1 ml 31G)

Gegradueerde doseerspuit 1 ml 31G x 6 mm

Alcoholdoekjes 30 x 65 mm

Peptide-opbergbox (10 vakken)

Peptide-vialkoffer 30 vakken (EVA, met rits)