AOD-9604 vs HGH Fragment 176-191: różnica jednego aminokwasu, co pokazują badania
AOD-9604 vs HGH Fragment 176-191: wspólna sekwencja C-końcowa hormonu wzrostu, dodana tyrozyna N-końcowa i co pokazują badania dla każdego z nich.
TL;DR: różnica jednego aminokwasu, bardzo różna baza dowodowa
Wspólne pochodzenie: oba peptydy pochodzą z C-końcowego fragmentu ludzkiego hormonu wzrostu (hGH), regionu powszechnie opisywanego w literaturze jako nośnik aktywności lipolitycznej, oddzielnej od wzrostowych efektów GH.
Różnica jednej reszty: HGH Fragment 176-191 zachowuje natywną fenyloalaninę w pozycji 1 (FLRIVQCRSVEGSCGF). AOD-9604 zamienia tę fenyloalaninę na tyrozynę (YLRIVQCRSVEGSCGF), wszystko od pozycji 2 wzwyż jest identyczne.
Tylko jeden z nich trafił do badań na ludziach: AOD-9604 przeszedł przez około sześć badań sponsorowanych przez firmę i około 900 uczestników. Kluczowe badanie trwające 24 tygodnie nie pokonało placebo pod względem utraty wagi, a program został wstrzymany około 2007 roku. Fragment 176-191 nigdy nie miał porównywalnego programu badań na ludziach.
Mechanizm potwierdzony tylko na gryzoniach: proponowana ścieżka lipolityczna oparta na receptorach beta-3-adrenergicznych pochodzi wyłącznie z badań na myszach. Żadne opublikowane dane dotyczące tkanek lub receptorów u ludzi nie potwierdzają tego dla żadnego z peptydów.
Żaden nie jest zatwierdzony: brak zatwierdzenia FDA lub EMA dla jakiegokolwiek wskazania, u ludzi ani zwierząt. Oba są sprzedawane wyłącznie jako materiał badawczy.
Wyszukaj "AOD-9604" lub "HGH Fragment 176-191", a znajdziesz obie nazwy używane niemal zamiennie na forach dotyczących chemikaliów badawczych i w ofertach dostawców. To błąd wart skorygowania, ponieważ te dwa peptydy nie są identyczne, a dowody stojące za nimi nie są jednakowo mocne. Ten artykuł omawia rzeczywistą różnicę w sekwencji, powód jej wprowadzenia, co każdy z peptydów wykazał, a czego nie, oraz miejsca, w których obie nazwy są mylone w sposób zawyżający to, co którykolwiek z nich faktycznie udowodnił.
Wspólne pochodzenie: 16-resztowy fragment hGH
Pełnej długości ludzki hormon wzrostu to białko liczące 191 aminokwasów, o masie około 22 kDa. Literatura dotycząca struktury i funkcji hGH powszechnie opisuje jego aktywności biologiczne jako przypisane do różnych regionów cząsteczki, przy czym domena C-końcowa, obejmująca w przybliżeniu reszty 176-191, jest opisywana jako region o aktywności lipolitycznej (mobilizującej tłuszcz), który wydaje się oddzielny od regionu wiążącego receptor, odpowiedzialnego za wzrostowe, generujące IGF-1 efekty GH.
To rozdzielenie stanowi całą podstawę obu omawianych tu peptydów. Jeśli krótki fragment C-końcowy niesie sygnał lipolityczny bez angażowania receptora hormonu wzrostu, w teorii otrzymujemy narzędzie do badania metabolizmu tłuszczu bez wpływu na oś IGF-1. Czy to założenie sprawdza się w praktyce w sposób jednoznaczny, to dokładnie to, czemu poświęcona jest reszta tego artykułu.
HGH Fragment 176-191 to natywna sekwencja dokładnie taka, jaka występuje w nienaruszonym hGH: 16-resztowy peptyd, Phe-Leu-Arg-Ile-Val-Gln-Cys-Arg-Ser-Val-Glu-Gly-Ser-Cys-Gly-Phe (FLRIVQCRSVEGSCGF), z wewnątrzcząsteczkowym mostkiem disiarczkowym między dwiema cysteinami. CAS 66004-57-7, wzór cząsteczkowy w przybliżeniu C78H123N23O22S2, masa cząsteczkowa w przybliżeniu 1799 g/mol.
AOD-9604 (Anti-Obesity Drug 9604) jest zbudowany na tym samym 16-resztowym szkielecie, ale z natywną N-końcową fenyloalaniną zastąpioną przez niewystępującą naturalnie tyrozynę: Tyr-Leu-Arg-Ile-Val-Gln-Cys-Arg-Ser-Val-Glu-Gly-Ser-Cys-Gly-Phe (YLRIVQCRSVEGSCGF). Wszystko od pozycji 2 do 16 to niezmodyfikowana natywna sekwencja hGH 177-191, dlatego związek ten bywa zapisywany jako Tyr-hGH(177-191). Ten sam mostek disiarczkowy, te same 16 reszt, CAS 221231-10-3, wzór cząsteczkowy w przybliżeniu C78H123N23O23S2, około 1815 g/mol, czyli około 16 Da cięższy niż natywny fragment, ze względu na dodatkową grupę hydroksylową, którą niesie tyrozyna.
Dlaczego akurat tyrozyna
Substytucja jest konsekwentnie wyjaśniana w źródłach wtórnych i branżowych dwoma praktycznymi powodami: dodana tyrozyna dała badaczom wygodne miejsce do radiojodowania (znakowanie 125-I), które wykorzystano w oryginalnych pracach nad wiązaniem receptora i farmakokinetyce znacznika, a także wiązano ją z poprawioną syntezą i stabilnością metaboliczną w porównaniu z natywnym fragmentem. Dla potrzeb tego artykułu nie zlokalizowano żadnej pierwotnej, recenzowanej pracy podającej dokładnie to uzasadnienie, więc należy traktować to jako powszechnie podawane wyjaśnienie wyboru projektowego, a nie fakt bezpośrednio udokumentowany źródłowo.
Proponowany mechanizm i miejsce, w którym kończy się potwierdzenie
Opisany poniżej mechanizm opiera się na niewielkim zbiorze badań na gryzoniach dotyczących AOD-9604, niemal wszystkich pochodzących od tej samej grupy badawczej (Ng, Heffernan i współpracownicy, działającej w Australii). HGH Fragment 176-191 nie ma własnego, porównywalnego, dedykowanego programu badawczego; jakakolwiek narracja mechanistyczna z nim związana jest zapożyczona z tych ustaleń dotyczących AOD-9604.
Testy wiązania receptorowego wykazały, że AOD9604 nie konkuruje o receptor hormonu wzrostu, w przeciwieństwie do pełnej długości hGH (PMID 11673763). To ustalenie o braku konkurencji stanowi podstawę do opisywania fragmentu jako niezaangażowanego bezpośrednio w receptor GH, choć samo w sobie nie ustanawia pełnej niezależności od sygnalizacji IGF-1 poniżej w kaskadzie.
W badaniach przewlekłego (14-dniowego) dawkowania u otyłych myszy AOD9604 podniósł poziom mRNA receptora beta-3-adrenergicznego (beta3-AR) w tkance tłuszczowej i zmniejszył przyrost masy ciała oraz masy tłuszczowej. Gdy ten sam eksperyment powtórzono u myszy z nokautem beta3-AR, przewlekły efekt utraty wagi i lipolizy zniknął całkowicie, co stanowi bezpośredni dowód wiążący trwały efekt utraty tłuszczu z tą konkretną ścieżką receptorową (PMID 11713213). Etapy sygnalizacji poniżej tego receptora, prowadzące do wynikającego z tego rozkładu tłuszczu, nie zostały wykazane bezpośrednio dla tego peptydu w żadnej cytowanej pracy pierwotnej.
Jeden niuans z tego samego badania z nokautem warto zapamiętać: ostry wzrost wydatku energetycznego i utleniania tłuszczu wystąpił nawet u myszy z nokautem beta3-AR, co sugeruje, że pełny obraz może obejmować ostry, niezależny od receptora komponent obok przewlekłego, zależnego od beta3-AR. Żaden z tych komponentów nie został wykazany w tkance ludzkiej ani u żywych ludzkich osobników badanych. Każde opisane powyżej ustalenie mechanistyczne pochodzi z otyłych szczurów Zucker, myszy otyłych z powodu diety lub myszy ob/ob oraz myszy z nokautem beta3-AR.
Profil obojętny dla glukozy nie jest automatyczny dla tego regionu hGH
Często powtarzane twierdzenie mówi, że AOD9604 i fragment "nie wpływają na poziom cukru we krwi". To stwierdzenie dotyczy konkretnie AOD9604 w pracach Ng i Heffernana, a nie jest gwarantowaną właściwością całego regionu hGH 176-191 jako klasy. Wcześniejsze badanie z 1978 roku wykazało, że kilka innych syntetycznych fragmentów C-końcowych hGH z tego samego ogólnego regionu (obejmujących 172-191 do 180-191) wywoływało przejściową hiperglikemię i obniżoną wrażliwość na insulinę u szczurów (PMID 645904). Wynik oszczędzający glukozę odnotowany dla AOD9604 to późniejsze, specyficzne dla tej sekwencji ustalenie, a nie dowód na to, że każdy fragment pochodzący z tej części hGH zachowuje się tak samo.
Dane o skuteczności u gryzoni stojące za AOD-9604
Podstawowe badanie skuteczności podawało otyłym szczurom Zucker doustnie AOD9604 w dawce 0,5 mg/kg/dobę przez 19 dni. Zwierzęta leczone przybrały na wadze 15,8 plus minus 0,6 g wobec 35,6 plus minus 0,8 g w grupie kontrolnej, co stanowi redukcję przyrostu masy ciała o ponad 50 procent, a testy klamry euglikemicznej nie wykazały żadnego niekorzystnego wpływu na wrażliwość na insulinę (PMID 11146367).
Drugie badanie, wykorzystujące podskórne podawanie za pomocą pompy osmotycznej przez 14 dni u otyłych myszy, wykazało zwiększone utlenianie tłuszczu i podwyższony poziom glicerolu w osoczu oraz zmniejszony przyrost masy ciała, ponownie bez hiperglikemii czy obniżonego wydzielania insuliny obserwowanych przy zastosowaniu pełnej długości hGH (PMID 11673763).
Poza literaturą dotyczącą utraty wagi, jedno niewielkie badanie na królikach testowało dostawowe podanie AOD9604 (0,25 mg na kolano, raz w tygodniu) w modelu choroby zwyrodnieniowej stawów wywołanej kolagenazą i wykazało poprawę wyników uszkodzenia chrząstki w porównaniu z solą fizjologiczną (n=32) (PMID 26275694). Nie ma to związku z metabolizmem tłuszczu i nie powinno być odczytywane jako dowód wspierający twierdzenie o utracie wagi; jest tu wymienione wyłącznie dlatego, że sporadycznie pojawia się w dyskusjach o AOD-9604.
Wszystkie powyższe dowody skuteczności w zakresie utraty wagi pochodzą z badań na gryzoniach (wspomniane powyżej badanie na królikach dotyczące choroby zwyrodnieniowej stawów testuje niepowiązany punkt końcowy, jak zaznaczono). HGH Fragment 176-191, niezmodyfikowany natywny peptyd, nigdy nie przeszedł przez własny, dedykowany program badań skuteczności u ludzi; jakakolwiek narracja istniejąca dla niego w internecie jest zapożyczona z danych AOD-9604, pod inną nazwą.
Co się stało, gdy AOD-9604 trafił do badań na ludziach
AOD-9604 został opracowany komercyjnie przez Metabolic Pharmaceuticals (Australia), opierając się na oryginalnych pracach laboratorium Ng, i zaszedł dalej w rozwoju klinicznym niż kiedykolwiek zaszedł HGH Fragment 176-191: mniej więcej sześć randomizowanych, kontrolowanych placebo badań na ludziach, łącznie około 900 uczestników, przeprowadzonych w Australii i Wielkiej Brytanii mniej więcej między 2001 a 2007 rokiem. Związek dotarł do badań fazy IIa u ludzi do lutego 2002 roku (PMID 15134286).
Wcześniejsze 12-tygodniowe badanie (około 300 uczestników) dało mniejszy, promocyjnie cytowany sygnał, rzędu 2,6 do 2,8 kg utraty wagi w najlepiej działającej grupie dawkowej wobec około 0,8 kg na placebo. Ten sygnał się nie potwierdził. Kluczowe badanie, 24-tygodniowe, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie fazy 2b na około 500 otyłych dorosłych, nie wykazało klinicznie istotnej utraty wagi wobec placebo w całym testowanym zakresie dawek. Rozwój AOD-9604 w kierunku otyłości został przerwany około 2007 roku.
Nie istnieje żadna recenzowana publikacja wyników skuteczności u ludzi
Opisane powyżej dane o utracie wagi u ludzi pochodzą z komunikatów firmowych i prasowych, a nie z recenzowanej pracy indeksowanej w PubMed. Najbliższy opublikowany raport dotyczący ludzi dotyczy wyłącznie bezpieczeństwa: Stier H, Vos E, Kenley D, "Safety and Tolerability of the Hexadecapeptide AOD9604 in Humans," Journal of Endocrinology and Metabolism, 2013, czasopismo nieindeksowane w PubMed, z autorami powiązanymi ze sponsorem. Praca ta zgłasza, że AOD-9604 był dobrze tolerowany u około 900 uczestników, bez poważnych zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem, bez przeciwciał przeciwlekowych i bez podwyższenia IGF-1, ale nie raportuje skuteczności w zakresie utraty wagi. Wszystkie liczby dotyczące utraty wagi u ludzi dla AOD-9604 należy traktować jako pochodzące od firmy, a nie zweryfikowane niezależnie.
AOD-9604 nie zniknął całkowicie z dyskusji regulacyjnych. Pojawił się jako jeden z kilku peptydów przeglądanych w ramach FDA Pharmacy Compounding Advisory Committee's (PCAC) 503A bulk drug substances framework: początkowo umieszczony na tymczasowej liście Kategorii 2 (substancje oznaczone jako stwarzające istotne ryzyko bezpieczeństwa do czasu przeglądu), został później usunięty z Kategorii 2 we wrześniu 2024 roku, po tym jak wnioskodawca wycofał nominację. Ostateczne tymczasowe wytyczne FDA ze stycznia 2025 roku całkowicie wyeliminowały Kategorie 2 i 3 z tych ram. Żaden z tych faktów nie stanowi zatwierdzenia leku ani nie ustanawia bezpieczeństwa czy skuteczności dla żadnego zastosowania. Warto przeczytać to razem z naszym osobnym omówieniem przeglądu FDA PCAC i tego, co oznacza dla kupujących z UE, który szczegółowo przechodzi przez ten sam proces polityki dotyczącej compoundingu.
Osobno, AOD-9604 jest substancją monitorowaną w ramach przepisów antydopingowych: badanie testu in vitro na ludzkiej surowicy i moczu ustanowiło stabilny marker metabolitu oraz granicę wykrywalności w moczu na poziomie 50 pg/mL (PMID 25208511). To dowód znaczenia regulacyjnego w sporcie, a nie skuteczności.
Zmodyfikowany fragment hGH (177-191) badany w kontekście metabolizmu tłuszczów i lipolizy. Oddziałuje z receptorami beta-3 adrenergicznymi bez efektów wzrostowych.
Pięć rzeczy, które ludzie konsekwentnie mylą w sprawie tych dwóch peptydów
"AOD-9604 i HGH Fragment 176-191 to ten sam produkt pod dwiema nazwami." To nieprawda. Różnią się w pozycji 1, natywna fenyloalanina wobec podstawionej tyrozyny, i tylko jeden z nich, AOD-9604, był kiedykolwiek związkiem testowanym klinicznie, z programem badań prowadzonym przez firmę.
"Udowodniono, że AOD-9604 spala tłuszcz i prowadzi do utraty wagi u ludzi." Kluczowe badanie na ludziach nie wykazało korzyści wobec placebo, a program został przerwany. Nic w zapisie badań na ludziach nie potwierdza twierdzenia o skuteczności.
"Mechanizm beta-3-adrenergiczny to ugruntowana nauka." To ustalone odkrycie u myszy, konkretnie wykazane przez eksperyment z nokautem beta3-AR (PMID 11713213). Nie istnieje żadne opublikowane potwierdzenie dotyczące receptora czy tkanki u ludzi dla żadnego z peptydów.
"Nie wpływa na poziom cukru we krwi, kropka." AOD9604 konkretnie unikał hiperglikemii i problemów z insuliną w badaniach skuteczności na gryzoniach, ale wcześniejsze prace nad innymi fragmentami z tego samego regionu hGH wykazały odwrotny skutek (PMID 645904), a nie istnieje żaden duży, recenzowany zbiór danych o bezpieczeństwie glukozowym u ludzi dla AOD9604. Twierdzenie to jest specyficzne dla modelu zwierzęcego.
"HGH Fragment 176-191 ma własną bazę dowodową, bo ma ją AOD-9604." Niezmodyfikowany fragment nigdy nie miał dedykowanego programu badań skuteczności u ludzi. Jakakolwiek narracja odnosząca się do ludzi, przypisywana "fragmentowi GH" w internecie, to w rzeczywistości historia badań AOD-9604, przeniesiona na inny peptyd.
Dlaczego to ma znaczenie dla kupujących do celów badawczych
Żadna z powyższych niejasności nie jest problemem związanym z dostawcami, to problem literatury naukowej, który poprzedza jakiegokolwiek konkretnego dostawcę. Tym, co kupujący do celów badawczych może kontrolować, jest dokładna wiedza, do jakiej sekwencji faktycznie odnosi się dana oferta: natywnego fragmentu z Phe176 czy podstawionego tyrozyną AOD-9604, ponieważ obie nazwy są używane zamiennie na forach dotyczących chemikaliów badawczych i w ofertach dostawców, mimo że tylko jedna z nich niesie za sobą jakąkolwiek historię badań na ludziach.
Gdzie AOD-9604 wypada na tle dzisiejszych związków badawczych metabolicznych
Historia kliniczna AOD-9604 liczy sobie z grubsza dwie dekady, jej porażka w badaniach miała miejsce około 2007 roku, na długo przed pojawieniem się obecnej generacji związków przeciw otyłości z klasy GLP-1/GIP/glukagon. Dla kontekstu, dwa peptydy w aktywnych, znacznie większych programach badań na ludziach dzisiaj:
Retatrutyd, potrójny agonista receptorów GIP/GLP-1/glukagonu, wykazał średnią zmianę masy ciała o -24,2 procent przy najwyższej testowanej dawce wobec -2,1 procent na placebo w 48-tygodniowym badaniu fazy 2, przy czym 83 procent grupy z najwyższą dawką straciło co najmniej 15 procent masy ciała wobec 2 procent na placebo (Jastreboff i wsp., NEJM 2023, PMID 37366315). Wstępne dane fazy 3 (jeszcze nierecenzowane), zgłoszone w maju 2026 roku, wykazały -28,3 procent po 80 tygodniach.
Kagrilintyd, długo działający analog amyliny, jest najczęściej badany w połączeniu z semaglutydem jako CagriSema. W badaniu fazy 3 REDEFINE 1 CagriSema wykazała -20,4 procent masy ciała wobec -3,0 procent na placebo w 68. tygodniu (Garvey i wsp., NEJM 2025, PMID 40544433). Novo Nordisk złożyło wniosek do amerykańskiej FDA dotyczący CagriSema w grudniu 2025 roku; związek pozostaje niezatwierdzony.
Żaden z nich nie jest również zatwierdzony. Celem tego porównania jest skala dowodów, a nie twierdzenie, że którykolwiek z tych związków jest wymienny z pozostałymi: działają one poprzez zupełnie różne, a w przypadku AOD-9604 wciąż w dużej mierze niepotwierdzone u ludzi, systemy receptorowe. Dla bliższego porównania mechanistycznego zobacz AOD-9604 vs. Retatrutide: dwa mechanizmy, jeden cel badawczy - utrata tkanki tłuszczowej, a dla ujęcia trójstronnego z uwzględnieniem kagrilintydu, Retatrutide vs Cagrilintide vs AOD-9604.
Pierwszy w historii peptyd o potrojnym dzialaniu celujacy jednoczesnie w trzy receptory: GLP-1, GIP i glukagon. Wykazal wyjatkowe wyniki w badaniach fazy 2 - do 24% redukcji masy ciala. Najbardziej zaawansowany peptyd metaboliczny dostepny na rynku.
Dlugo dzialajacy analog amyliny badany w cotygodniowej sytosci i kontroli apetytu. Badania REDEFINE fazy 3 zakonczone, NDA zlozone w FDA w grudniu 2025. Mechanizm odrebny od agonistow GLP-1.
Agoniści GIP/GLP-1/Glukagonu i szlaki metaboliczne
Najczęściej zadawane pytania
Badania lipolizy celowanej w adipocyty (dowody z modeli gryzoni)
Badania osi inkretynowej / ogólnoustrojowej masy ciała
Szersze badania metaboliczne utraty wagi
Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i badawczy. AOD-9604, HGH Fragment 176-191, Retatrutyd i Kagrilintyd nie są zatwierdzonymi lekami i są sprzedawane wyłącznie jako materiał badawczy do użytku laboratoryjnego, nie do spożycia przez ludzi.
Badania w Polsce
Polscy badacze nabywający peptydy do celów naukowych działają w ramach łączącym regulacje krajowe i prawo Unii Europejskiej.
- Organ regulacyjny
- URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych), pod nadzorem europejskiej EMA
- VAT
- Polski VAT 23% wliczony w cenę
- Czas dostawy do Polski
- 3 do 5 dni roboczych z naszego magazynu UE przez DHL Parcel
Peptydy sprzedawane do celów badawczych nie są uregulowane jako produkty lecznicze w rozumieniu polskiej ustawy Prawo farmaceutyczne, o ile nie są kierowane żadne twierdzenia terapeutyczne do konsumenta końcowego, a sprzedaż ogranicza się do zastosowania laboratoryjnego. URPL koncentruje swój nadzór głównie na szarym rynku analogów GLP-1 wykorzystywanych do utraty wagi, a nie na małowolumenowych transakcjach między laboratoriami wyłącznie dla celów naukowych. Każda partia jest oznaczana naszym systemem kolorów zamiast numerów seryjnych, a certyfikat analizy (CoA) producenta jest przekazywany na żądanie i towarzyszy ewentualnym pytaniom celnym.