Słownik pojęć badań peptydowych: terminy, które powinien znać każdy kupujący

Fiolka z peptydem trafia do rąk badacza z etykietą, numerem partii, a czasem z Certyfikatem Analizy (CoA), a nowy badacz ma z góry wiedzieć, co to wszystko oznacza. Ten słownik zbiera słownictwo, które stale pojawia się przy pozyskiwaniu, rekonstytucji, testowaniu i opisywaniu peptydów do badań laboratoryjnych, uporządkowane tak, by można było od razu przejść do interesującej grupy pojęć. Tam, gdzie dany termin odpowiada czemuś konkretnemu na tej stronie, produktowi, kategorii lub narzędziu obliczeniowemu, linkujemy do niego bezpośrednio. Każda sprzedawana przez nas partia jest wysyłana z niezależnym CoA dla danej partii od Janoshik lub Liquilabs, dostępnym do przeglądania na /coa, a metodologia testowania jest podsumowana na /purity, więc kilka poniższych haseł to jednocześnie krótkie wyjaśnienie tego, co ten dokument faktycznie raportuje.

Obsługa i rekonstytucja

• Liofilizowany (suszony sublimacyjnie). Woda jest usuwana z zamrożonego roztworu przez sublimację w próżni, bez narażenia na ciepło, pozostawiając suchy osad. Jest to standardowy format przechowywania peptydów, ponieważ woda w roztworze przyspiesza reakcje degradacji, takie jak hydroliza i utlenianie.
• Rekonstytucja. Rozpuszczenie zliofilizowanego peptydu z powrotem w płynie, najczęściej w wodzie bakteriostatycznej lub jałowej wodzie do wstrzykiwań, przed dalszą obsługą lub użyciem w teście.
• Woda bakteriostatyczna (woda BAC). Jałowa woda zawierająca 0,9% (9 mg/ml) alkoholu benzylowego jako konserwant. Alkohol benzylowy hamuje wzrost bakterii, nie zabijając ich od razu, działa bakteriostatycznie, a nie bakteriobójczo, dlatego otwarta fiolka wielodawkowa jest zwykle wykorzystywana przez okres do około 28 dni, a nie traktowana jako jednorazowa.
• Jałowa woda do wstrzykiwań. Jałowa woda bez dodanego konserwantu. Ponieważ po otwarciu fiolki nic nie hamuje wzrostu drobnoustrojów, jest ona zazwyczaj traktowana jako roztwór do jednorazowego pobrania, a nie rozcieńczalnik wielodawkowy.
• Woda z kwasem octowym. Rozcieńczony roztwór kwasu octowego stosowany jako rozcieńczalnik do rekonstytucji peptydów, które rozpuszczają się lub pozostają stabilne bardziej niezawodnie w łagodnie kwaśnym środowisku niż w zwykłej wodzie.
• Aliquot / aliquotowanie (porcjowanie). Podział zrekonstytuowanego roztworu na mniejsze, jednorazowe porcje bezpośrednio po wymieszaniu, dzięki czemu przy każdym użyciu rozmraża się i wystawia na działanie powietrza tylko jedną porcję, zamiast wielokrotnie otwierać i ponownie zamrażać jedną fiolkę roboczą.
• Cykl zamrażania-rozmrażania. Jeden pełny cykl zamrożenia i rozmrożenia roztworu. Wielokrotne powtarzanie tego cyklu jest uznanym czynnikiem ryzyka degradacji peptydów, wynikającym z tworzenia się kryształków lodu i powtarzającego się kontaktu powierzchni roztworu z powietrzem, co stanowi praktyczny argument za aliquotowaniem przed pierwszym zamrożeniem, a nie po nim.
• Łańcuch chłodniczy. Nieprzerwany ciąg chłodzonego lub mrożonego przechowywania i transportu, który utrzymuje materiał wrażliwy na temperaturę w zamierzonym zakresie od momentu produkcji aż po laboratorium. Przerwanie tego łańcucha, ciepły postój w trakcie transportu lub fiolka pozostawiona na noc poza chłodzeniem, może doprowadzić do degradacji peptydu, zanim zostanie w ogóle użyty.
• Środek osuszający (desykant). Saszetka lub kapsułka pochłaniająca wilgoć, dołączana do produktu liofilizowanego, aby utrzymać niską wilgotność resztkową podczas przechowywania, ponieważ osad peptydowy pozostawiony w wilgotnym otoczeniu ponownie wchłania wodę i traci część korzyści stabilizacyjnych, jakie miała zapewnić liofilizacja.
• Mannitol (substancja wypełniająca / substancja pomocnicza). Najczęściej stosowany obojętny wypełniacz dodawany do roztworu peptydu przed liofilizacją. Podczas zamrażania krystalizuje, tworząc stabilny osad o niskiej wilgotności resztkowej, i jest chemicznie obojętny wobec łańcuchów bocznych peptydu w normalnych warunkach przechowywania, dlatego zliofilizowana fiolka często wygląda, jakby zawierała więcej proszku, niż wynikałoby to z samej masy peptydu.
• Fiolka bursztynowa / wrażliwość na światło. Niektóre peptydy według doniesień degradują szybciej pod wpływem światła, dlatego dostawcy pakują je, a badacze przechowują je w bursztynowym szkle lub pojemnikach owiniętych folią, aby ograniczyć ekspozycję na światło.
• Izotoniczność / osmolalność. Izotoniczny opisuje roztwór, którego stężenie substancji rozpuszczonej odpowiada stężeniu płynu referencyjnego, z którym będzie miał kontakt, co pozwala uniknąć stresu osmotycznego w teście komórkowym. Osmolalność to pomiar, liczba osmoli substancji rozpuszczonej na kilogram rozpuszczalnika, używany do sprawdzenia, czy przygotowany roztwór spełnia ten cel.
• Roztwór podstawowy (stock) / rozcieńczenie seryjne. Roztwór podstawowy to pojedyncza, stosunkowo stężona zrekonstytuowana partia, przechowywana jako źródło do dalszych rozcieńczeń. Rozcieńczenie seryjne to stopniowa seria rozcieńczeń tego roztworu podstawowego, w której każdy kolejny krok rozcieńcza poprzedni o stały współczynnik, stosowana do wygenerowania zakresu stężeń w eksperymencie zależności dawka-odpowiedź.
• Krioprotektant. Dodatek zawarty w niektórych formulacjach, ograniczający uszkodzenia spowodowane kryształkami lodu podczas zamrażania. Nie każda formulacja peptydu go zawiera, co stanowi kolejny powód, dla którego dwie fiolki tego samego peptydu od różnych producentów nie są automatycznie równoważne.

Woda bakteriostatycznaaccessories

Sterylna woda klasy USP z 0,9% alkoholem benzylowym (niemal obojetna, ~pH 5,7) - standardowy rozpuszczalnik do rekonstytucji liofilizowanych peptydow. Niezbedne akcesorium do kazdego badania peptydowego. Kazda fiolka jest szczelnie zamknieta i gotowa do uzycia.

Akcesoriaaccessories

Woda bakteriostatyczna i materiały badawcze

Testowanie i jakość

• Certyfikat Analizy (CoA). Dokument laboratoryjny sporządzony dla konkretnej partii, raportujący tożsamość (zwykle metodą spektrometrii mas) i czystość (zwykle metodą HPLC) dla danej partii, często wraz z zawartością wody, zawartością przeciwjonu, pozostałościami rozpuszczalników i wynikami badania endotoksyn. Nasze certyfikaty można przeglądać na /coa.
• HPLC (wysokosprawna chromatografia cieczowa). Technika laboratoryjna rozdzielająca składniki próbki i raportująca każdy z nich jako procent całkowitej powierzchni piku. Jest to źródło wartości czystości omawianej powyżej.
• Czystość (czystość powierzchni piku). Skrótowe określenie wyniku HPLC. Wyjaśnienie, dlaczego ta wartość nie jest tym samym, co zawartość peptydu w przeliczeniu na masę, znajduje się w ramce powyżej.
• Spektrometria mas (MS). Potwierdza tożsamość peptydu poprzez pomiar stosunku masy do ładunku zjonizowanych cząsteczek i porównanie zaobserwowanej masy z masą teoretyczną obliczoną na podstawie sekwencji aminokwasowej.
• Endotoksyna. Składnik zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (lipopolisacharyd), który może wywołać silną odpowiedź immunologiczną nawet po zniknięciu samych bakterii.
• Jednostka endotoksyny (EU). Ustandaryzowana jednostka mocy, w której raportowane są wyniki badania endotoksyn. CoA wykazujący mniej niż 1 EU/mg oznacza niskie obciążenie endotoksynami dla typowych zastosowań badawczych in vitro lub in vivo, podczas gdy testy z komórkami odpornościowymi lub cytokinami zwykle wymagają bardziej rygorystycznego progu, często podawanego jako mniej niż 0,1 EU/mg.
• Test LAL (lizat amebocytów Limulus). Standardowa metoda laboratoryjna pomiaru zawartości endotoksyn, wykorzystująca odczynnik pochodzący z komórek krwi kraba podkowiastego, który wykrywalnie reaguje w obecności endotoksyny.
• USP General Chapter 85. Rozdział kompendialny Farmakopei Stanów Zjednoczonych (USP) dotyczący testu na endotoksyny bakteryjne, z odpowiednikami w farmakopei europejskiej i japońskiej. Gdy CoA się na niego powołuje, oznacza to wskazanie zastosowanego standardu badania, a nie twierdzenie o statusie regulacyjnym gotowego produktu.
• Sól TFA (trifluorooctan). Domyślny przeciwjon pozostający po standardowej syntezie peptydów metodą Fmoc w fazie stałej, w której kwas trifluorooctowy jest używany do odcięcia gotowego peptydu od żywicy i usunięcia grup ochronnych.
• Sól octanowa. Powstaje poprzez wymianę przeciwjonu TFA na octan, zwykle w drodze wielokrotnego rozpuszczania w rozcieńczonym kwasie octowym, a następnie ponownej liofilizacji. Octan jest lżejszym jonem niż TFA, więc większa część danego miligrama stanowi peptyd, a nie przeciwjon, co pozwala też uniknąć niektórych problemów z zakłóceniami testu związanymi z resztkowym TFA.
• Przeciwjon. Naładowany jon równoważący własny ładunek peptydu w formie soli, przy czym TFA i octan są dwoma typowymi przykładami opisanymi powyżej. Dodaje on wymierną masę do proszku, nie będąc jednak częścią samego peptydu.
• Punkt izoelektryczny (pI). pH, przy którym peptyd nie posiada wypadkowego ładunku elektrycznego. Wpływa on na rozpuszczalność i jest jednym z powodów, dla których niektóre peptydy rozpuszczają się łatwiej w kwaśnym rozcieńczalniku, takim jak woda z kwasem octowym, niż w zwykłej wodzie.
• Badania w niezależnym laboratorium. Analiza przeprowadzana przez niezależne laboratorium, a nie przez samego producenta lub sprzedawcę. Nasze partie są testowane przez Janoshik lub Liquilabs, oba niezależne od PeptidesDirect, a wyniki są publikowane dla każdej partii na /coa.
• Wyłącznie do zastosowań badawczych (RUO). Kategoria etykietowania, pierwotnie zdefiniowana przez FDA dla wyrobów do diagnostyki in vitro, oznaczająca materiał przeznaczony do badań laboratoryjnych, a nie do diagnostyki, leczenia czy spożycia przez ludzi. Status RUO opisuje faktyczne przeznaczenie produktu, a materiał RUO nie przeszedł przeglądu bezpieczeństwa, czystości i skuteczności, jakiemu podlega zatwierdzony produkt farmaceutyczny.
• GMP (Dobra Praktyka Wytwarzania). Konkretne, audytowane regulacyjne ramy produkcji, wymagające zwalidowanych procesów, monitoringu środowiskowego, dokumentacji partii i badań stabilności. Peptydy klasy badawczej są zazwyczaj testowane metodami HPLC i MS, ale nie są wytwarzane ani kontrolowane w ramach systemu certyfikowanego GMP, dlatego twierdzenie o klasie GMP w odniesieniu do peptydu badawczego warto zweryfikować na podstawie faktycznego certyfikatu, zamiast przyjmować je bezkrytycznie.
• Utlenianie (ścieżka degradacji). Dotyczy w szczególności reszt metioniny, tryptofanu i cysteiny, gdzie ekspozycja na powietrze lub światło dodaje tlen do łańcucha bocznego i może zmienić aktywność peptydu.
• Deamidacja (ścieżka degradacji). Przekształca reszty asparaginy lub glutaminy w inny aminokwas, przy czym proces ten jest często przyspieszany w motywach asparagina-glicyna lub glutamina-glicyna w sekwencji.
• Hydroliza (ścieżka degradacji). Rozpad samego szkieletu peptydowego w wyniku reakcji z wodą, tym bardziej prawdopodobny, im dłużej peptyd pozostaje zrekonstytuowany w roztworze, a nie w formie liofilizowanej.
• Racemizacja (ścieżka degradacji). Przekształcenie aminokwasu z jego naturalnej konfiguracji w formę lustrzanego odbicia, co może zmienić lub zlikwidować aktywność biologiczną w tym miejscu.
• Agregacja (ścieżka degradacji). Łączenie się cząsteczek peptydu w większe kompleksy, czasem widoczne jako zmętnienie lub cząstki stałe w zrekonstytuowanym roztworze, ogólnie traktowane jako sygnał, że materiał nie powinien być dalej wykorzystywany.

Farmakologia

• Peptyd. Łańcuch zbudowany z około 2 do 50 aminokwasów połączonych wiązaniami peptydowymi. Granica względem białka jest umowna, a nie ścisłą regułą naukową.
• Białko. Zwykle łańcuch złożony z 50 lub więcej aminokwasów, często zwijający się w stabilną strukturę trójwymiarową lub wielołańcuchową. Granica z peptydem jest umowna, a nie bezwzględna.
• Aminokwas. Cząsteczka będąca budulcem peptydu lub białka, każda ze wspólnym szkieletem i odrębnym łańcuchem bocznym, który nadaje jej indywidualne właściwości chemiczne.
• Sekwencja. Uporządkowana lista aminokwasów tworzących peptyd, zapisywana zwyczajowo od N-końca do C-końca, od lewej do prawej.
• Koniec N (N-terminus). Koniec łańcucha peptydowego z wolną grupą aminową. Zgodnie z konwencją zapisuje się go jako pierwszy w sekwencji.
• Koniec C (C-terminus). Koniec łańcucha peptydowego z wolną grupą karboksylową. Zgodnie z konwencją zapisuje się go jako ostatni w sekwencji.
• Wiązanie peptydowe. Kowalencyjne wiązanie amidowe łączące grupę karboksylową jednego aminokwasu z grupą aminową kolejnego, powstające z utratą cząsteczki wody.
• Wiązanie disiarczkowe. Kowalencyjne wiązanie siarka-siarka powstające między dwiema resztami cysteiny, albo w obrębie jednego łańcucha, zwijając go w pierścień lub pętlę, albo między dwoma odrębnymi łańcuchami. Jest to cecha strukturalna niektórych peptydów cyklicznych.
• Agonista. Cząsteczka, która wiąże się z receptorem i go aktywuje, wywołując odpowiedź biologiczną.
• Antagonista. Cząsteczka, która wiąże się z receptorem, nie aktywując go, blokując tym samym agonistę przed wywołaniem jego zwykłego efektu w tym miejscu.
• Receptor / GPCR. Białko, często osadzone w zewnętrznej błonie komórki, z którym wiąże się cząsteczka sygnałowa, wywołując odpowiedź wewnątrz komórki. Receptor sprzężony z białkiem G (GPCR) to największa rodzina receptorów, obejmująca rodziny receptorów melanokortynowych i inkretynowych opisane w następnej sekcji.
• EC50. Stężenie agonisty, które wywołuje połowę jego maksymalnego możliwego efektu stymulującego w teście. Niższe EC50 zazwyczaj wskazuje na silniejszego agonistę wobec danego receptora.
• IC50. Stężenie związku wywołujące 50% zahamowania w teście, powszechnie stosowane do opisu siły działania antagonisty lub wiązania kompetycyjnego.
• Okres półtrwania. Czas potrzebny na spadek stężenia substancji w danym układzie, najczęściej w osoczu krwi w badaniach farmakokinetycznych, o połowę. Jest to właściwość konkretnej cząsteczki, drogi podania i badanego gatunku, a nie uniwersalna stała dla peptydów jako kategorii.
• Biodostępność. Frakcja podanej dawki, która dociera do krążenia ogólnego w postaci aktywnej. Zależy ona w dużej mierze od badanej drogi podania, ponieważ cząsteczka stabilna przy jednej drodze podania może zostać rozłożona, zanim jeszcze dotrze do krążenia przy innej.
• Podskórny. Warstwa tkanki znajdująca się pod skórą, nad mięśniem. Powszechna droga podania peptydów badana w badaniach farmakokinetycznych.
• Dootrzewnowy. Jama otaczająca narządy jamy brzusznej. Powszechna droga wstrzyknięcia w badaniach na gryzoniach, ponieważ umożliwia podanie stosunkowo dużej objętości i szybkie wchłanianie w porównaniu z niektórymi innymi drogami.
• In vitro. Badania prowadzone poza żywym organizmem, na przykład w hodowli komórkowej lub w probówce.
• In vivo. Badania prowadzone w żywym organizmie, na przykład w modelu zwierzęcym.
• Efekt pierwszego przejścia (metabolizm pierwszego przejścia). Zmniejszenie stężenia podanej substancji, zanim dotrze ona do krążenia ogólnego, zwykle na skutek metabolizmu w ścianie jelita lub w wątrobie. To jeden z głównych powodów, dla których większość peptydów bada się drogą wstrzyknięcia, a nie podania doustnego.
• DPP-4 (dipeptydylopeptydaza 4). Enzym, który szybko rozkłada natywny GLP-1 w pobliżu jego N-końca w krążeniu, dlatego okres półtrwania natywnego GLP-1 mierzy się w minutach, a badawcze związki będące agonistami receptora GLP-1 zwykle zawierają podstawienia aminokwasowe lub inne modyfikacje mające na celu odporność na rozkład przez DPP-4.

Klasy peptydów

• Inkretyna. Hormon uwalniany z jelita po posiłku, który stymuluje wydzielanie insuliny i spowalnia opróżnianie żołądka. GLP-1 i GIP to dwie główne inkretyny badane w badaniach nad peptydami metabolicznymi.
• GLP-1 (peptyd glukagonopodobny 1). Hormon inkretynowy, od którego nazwę wzięła badawcza klasa agonistów receptora GLP-1. Natywny GLP-1 jest szybko rozkładany przez DPP-4, dlatego analogi badawcze z tej klasy są projektowane tak, by być odporne na ten rozkład.
• GIP (glukozozależny polipeptyd insulinotropowy). Drugi główny hormon inkretynowy oraz drugi cel receptorowy w badawczych związkach będących podwójnymi i potrójnymi agonistami, obok GLP-1.
• Receptor glukagonu. Receptor dla glukagonu, hormonu podwyższającego poziom glukozy we krwi. Niektóre nowsze badawcze peptydy będące multiagonistami celują w ten receptor obok receptorów GLP-1 i GIP, jako trzeci mechanizm działania.
• Sekretagog. W szerokim znaczeniu każda substancja, która wyzwala wydzielanie innej substancji przez komórkę. W badaniach nad peptydami termin ten najczęściej odnosi się do sekretagogów hormonu wzrostu, związków badanych pod kątem stymulowania uwalniania hormonu wzrostu z przysadki poprzez receptor greliny (GHS-R1a).
• Agonista receptora GLP-1 (klasa). Związki badawcze zaprojektowane tak, by aktywować receptor GLP-1. Charakterystyczne cechy strukturalne w tej klasie zwykle obejmują podstawienia aminokwasowe zapewniające odporność na DPP-4 oraz, w przypadku przedstawicieli o dłuższym działaniu, łańcuch kwasu tłuszczowego wiążący albuminę, jak w przypadku jednocelowego związku badawczego semaglutydu.
• Podwójny i potrójny agonista. Związek badawczy zaprojektowany tak, by aktywować więcej niż jeden receptor jednocześnie, najczęściej w kombinacjach receptorów GLP-1, GIP i glukagonu opisanych powyżej. Tirzepatyd jest badany jako podwójny agonista GLP-1/GIP, a retatrutyd jest badany jako potrójny agonista wszystkich trzech z tych receptorów.
• Analog GHRH. Związek badawczy wzorowany na hormonie uwalniającym hormon wzrostu (GHRH), sygnale podwzgórzowym pobudzającym uwalnianie hormonu wzrostu z przysadki. Niektóre analogi GHRH, takie jak CJC-1295, są zmodyfikowane tak, by wiązać albuminę i wydłużać okres półtrwania w krążeniu znacznie ponad ten naturalnego hormonu, podczas gdy inne, takie jak sermorelina i tesamorelina, pozostają bliżej natywnej sekwencji GHRH lub wykorzystują inną modyfikację stabilizującą.
• Sekretagog GH / agonista receptora greliny. Związek badawczy badany pod kątem stymulowania uwalniania hormonu wzrostu poprzez aktywację receptora greliny (GHS-R1a), a nie poprzez opisaną powyżej ścieżkę receptora GHRH. Poszczególne związki z tej klasy różnią się selektywnością wpływu na uwalnianie hormonu wzrostu w stosunku do innych hormonów przysadkowych. Ipamorelina to szeroko badany przykład, odnotowywany za stosunkowo selektywne uwalnianie GH przy porównywalnie mniejszym wpływie na kortyzol i prolaktynę niż niektóre starsze związki z tej klasy.
• Rodzina receptorów melanokortynowych. Rodzina pięciu podtypów receptorów sprzężonych z białkiem G (od MC1R do MC5R), zaangażowanych w procesy od pigmentacji, przez regulację apetytu, po popęd seksualny. Różne peptydy badawcze z tej dziedziny są badane pod kątem odmiennych profili selektywności wśród tych pięciu podtypów. Melanotan-2 to nieselektywny związek badawczy, badany jednocześnie w kilku z tych podtypów, w przeciwieństwie do bardziej receptorowo-specyficznych kandydatów z tej samej rodziny.
• Peptyd cykliczny a peptyd liniowy. Peptyd liniowy posiada wolny koniec N i koniec C. Struktura peptydu cyklicznego jest zamknięta w pierścień, często poprzez wiązanie disiarczkowe między dwiema resztami cysteiny, co może zmienić jego selektywność receptorową oraz odporność na rozkład enzymatyczny w porównaniu z wersją liniową.
• Nazewnictwo według długości łańcucha (tripeptyd, pentapeptyd, pentadekapeptyd). Peptydy są często opisywane liczbą zawartych w nich aminokwasów, przy użyciu standardowych przedrostków: tripeptyd (3 reszty, częstym przykładem jest wiążący miedź związek badawczy GHK-Cu), pentapeptyd (5), pentadekapeptyd (15, termin stosowany dla BPC-157) i tak dalej. Przedrostek jest opisem strukturalnym, a nie nazwą handlową ani nazwą klasy.
• Nazewnictwo TB-500 / tymozyny beta-4. TB-500 to nazwa handlowa stosowana niekonsekwentnie na rynku peptydów badawczych: część dostawców stosuje ją wobec pełnej, 43-aminokwasowej sekwencji tymozyny beta-4, inni wobec krótszego, 7-aminokwasowego aktywnego fragmentu. TB-500 wymieniony tutaj to pełna, 43-aminokwasowa sekwencja, potwierdzona pod względem tożsamości metodą spektrometrii mas w CoA, dlatego w przypadku tego konkretnego związku istotne jest sprawdzenie CoA konkretnego dostawcy, a nie poleganie wyłącznie na samej nazwie.

BPC-157regeneration

Zoladkowy pentadekapeptyd (15 aminokwasow) znany z wyjatkowych wlasciwosci naprawy tkanek. Wspiera gojenie ran, angiogeneze i cytoprotekcje w scięgnach, miesniach, jelitach i nerwach. Ponad 30 lat badan przedklinicznych.

Retatrutidemetabolic

Pierwszy w historii peptyd o potrojnym dzialaniu celujacy jednoczesnie w trzy receptory: GLP-1, GIP i glukagon. Wykazal wyjatkowe wyniki w badaniach fazy 2 - do 24% redukcji masy ciala. Najbardziej zaawansowany peptyd metaboliczny dostepny na rynku.

Tirzepatidemetabolic

Pierwszy w swojej klasie podwójny agonista receptorów GIP i GLP-1, jeden z najszerzej badanych związków we współczesnych badaniach nad metabolizmem i regulacją masy ciała. Dostarczany jako liofilizowany peptyd badawczy z certyfikatem analizy dla każdej partii, wyłącznie do zastosowań laboratoryjnych i in vitro.

CJC-1295 (No DAC)growth

CJC-1295 bez DAC (Mod GRF 1-29) to krótko działający analog GHRH(1-29) do badań nad GH/IGF-1. Liofilizowany proszek klasy badawczej, czystość według specyfikacji >=99% (HPLC). Wyłącznie do zastosowań laboratoryjnych.

Sermorelingrowth

Analog GHRH(1-29) do badan nad fizjologiczna stymulacja hormonu wzrostu. Stymuluje naturalna produkcje GH przez organizm. Stosowany klinicznie od dziesiecioleci i jeden z najlepiej przebadanych peptydow GH.

Tesamorelingrowth

Zmodyfikowany analog GHRH do badan nad lipodystrofia i metabolizmem watrobowym. Zatwierdzony przez FDA jako Egrifta. Badany szczegolnie pod katem redukcji tluszczu trzewnego i poprawy metabolizmu tluszczow watrobowych.

Ipamorelingrowth

Wysoce selektywny stymulator uwalniania hormonu wzrostu, ktory wywoluje naturalne impulsy GH bez podnoszenia poziomu kortyzolu czy prolaktyny. Czysta stymulacja GH z minimalnymi efektami ubocznymi - najbardziej ukierunkowany peptyd hormonu wzrostu.

Melanotan-2growth

Peptyd opalajacy aktywujacy produkcje melaniny w skorze. Stymuluje receptory melanocytow, zapewniajac naturalna pigmentacje bez UV. Badany rowniez pod katem regulacji apetytu i efektow na libido.

GHK-Culongevity

Kompleks tripeptydu miedziowego do badan nad regeneracja skory i anti-aging. Stymuluje synteze kolagenu, przyspiesza gojenie ran i redukuje drobne zmarszczki. Jeden z najlepiej przebadanych skladnikow aktywnych w dermatologicznych badaniach peptydowych.

TB-500regeneration

Pełnej długości tymozyna Beta-4 z 43 aminokwasów, naturalnie występujące białko naprawcze, niezależnie potwierdzone zewnętrznym CoA od laboratorium Janoshik. Wspiera migracje komorkowa i tworzenie nowych naczyn krwionosnych w celu systemowego gojenia tkanek. Szczegolnie badany w kontekscie naprawy miesni, sciegien i serca.

Jednostki i pomiary

• IU (Jednostka Międzynarodowa). Miara siły biologicznego działania substancji, kalibrowana względem międzynarodowego standardu referencyjnego WHO, a nie stałej masy. Współczynniki przeliczenia IU na mg są więc specyficzne dla danej substancji i nie można zakładać, że przenoszą się z jednego związku na drugi.
• mcg a mg. Mikrogram (mcg lub µg) i miligram (mg) to obie jednostki masy. 1 mg równa się 1000 mcg, a pomylenie jednej z drugą w obliczeniach to prosty, ale poważny w skutkach błąd rzędu wielkości.
• Strzykawka U-100. Strzykawka oznaczona podziałką jednostkową, w której 100 kresek jednostkowych odpowiada 1 ml, co oznacza, że każda kreska jednostkowa to stała objętość 0,01 ml. Te kreski jednostkowe są miarą objętości, a nie jednostką mocy IU opisaną powyżej, i te dwa pojęcia łatwo ze sobą pomylić.
• Stężenie molowe (M, mM). Molarność (M) to liczba moli substancji rozpuszczonej na litr roztworu. Milimolowe (mM) to milimole na litr, a nie na mililitr, a pominięcie tego rozróżnienia skutkuje błędem tysiąckrotnym.
• kDa / Da (kilodalton / dalton). Dalton to jednostka masy cząsteczkowej. Kilodalton to 1000 daltonów, a masy cząsteczkowe peptydów lub białek są powszechnie podawane w tej jednostce na CoA lub karcie specyfikacji, przy czym większość peptydów badawczych mieści się wyraźnie poniżej 5 kDa, a większe białka sięgają dziesiątek lub setek kDa.

Dwa narzędzia na tej stronie zamieniają kilka z powyższych definicji w bezpośrednie obliczenie, zamiast ręcznej arytmetyki: kalkulator rekonstytucji przelicza docelowe stężenie i objętość rozcieńczalnika na objętość do pobrania, a konwerter jednostek obsługuje przeliczenia mcg na mg i pokrewne.

Najczęściej zadawane pytania

Ten słownik jest udostępniany w ogólnych celach edukacyjno-badawczych i nie stanowi porady dotyczącej dawkowania, porady medycznej ani prawnej. Wszystkie wymienione peptydy i odczynniki są sprzedawane wyłącznie jako materiał do badań laboratoryjnych i nie są przeznaczone do stosowania u ludzi ani zwierząt.